Foo Fighters heeft helemaal geen kermis nodig

Print
Foo Fighters heeft helemaal geen kermis nodig

Afbeelding: De Limburger/Harry Heuts

RECENSIE - Twee dagen voordat Foo Fighters de 2015-editie van Pinkpop zou afsluiten, lazerde frontman Dave Grohl pardoes van een podium in Zweden. Gevolg: een gebroken been en een misschien nog wel pijnlijkere annulering van hun optreden in Landgraaf.

Een welgemeend ‘sorry’ kon er niet vanaf bij Grohl. Nee, niet voor zijn ongelukkige duikeling. Dat deed hij natuurlijk niet expres. Maar een excuses voor het verbreken van zijn belofte om de schade een jaar later op Pinkpop in te halen, was wel netjes geweest. Want Grohl en zijn Foo Fighters kwamen niet in 2016. En ook niet in 2017. Iets met dubbele boekingen en verkeerd opgeschreven data. Het zal wel.

Kanonskogels
Maar kijk. Ze prijken fier op het 2018-affiche. De grootste rechttoe-rechtaan-rockband op aarde mag de zaterdag afsluiten, met een zanger die dit keer niet gehinderd wordt door gips en krukken. En de manier waarop de heren de festivalweide vanaf minuut één in vuur en vlam zetten, lijkt verdacht veel op een welgemeend ‘sorry’. Grohl wacht het slotstuk van Alan Walker in de aangrenzende Brightlands Stage niet eens af en start klokslag half tien een ziedend ‘Run’ in, een meer dan geslaagde poging om de beats van de buurman te overstemmen.

Het vormt de inleiding van een openingssalvo dat zijn weerga niet kent. Met ‘All My Life’, ‘Learn To Fly’ en ‘The Pretender’ schieten de Foos drie kanonskogels af die diepe kraters slaan in de kolkende festivalweide. Pearl Jam? Wie is Pearl Jam? Je zou haast gaan vrezen dat de mannen hun kruit te vroeg verschieten.  Het is alsof Grohl onze gedachten kan lezen. ‘Er komt nog veel meer hoor’, stelt hij ons gerust.

Tijdrekken
Gelukkig maar, want dit smaakt naar meer. Daarom is het zo zonde dat het furieuze begin geen passend vervolg krijgt. In het eerste uur weten Foo Fighters slechts zeven nummers af te spelen, cijfers die normaal gesproken van toepassing zijn bij progrock-bands die hun neus ophalen bij elke track onder de tien minuten.

Dat Grohl en de zijnen zo traag hun setlist afgaan, heeft alles te maken met tijdrovende randzaken. Zo mag drummer Taylor Hawkins na ‘Rope’ minutenlang losgaan met zijn sticks. Nooit begrepen, die ellenlange drumsolo’s. Als we met z’n allen écht zitten te wachten op percussiemarathons, zou Slagerij Van Kampen allang met een stadiontour bezig zijn, toch?

Helaas blijft het niet bij die ene drumsolo. Het publiek krijgt ook nog eens een medley van Alice Cooper, John Lennon, Van Halen en Queen voor de kiezen. Prima als je naar een coverband op Koningsdag luistert. Maar dit zijn de fucking Foo Fighters: die hebben zelf meer dan genoeg materiaal om het interessant te houden. Ook Grohl zelf bezondigt zich aan tijdrekken door in het middenstuk van het concert meer te praten dan te zingen. Kom op, man. Spelen!

Top
En spelen, dat doen ze uiteindelijk ook weer. Het laatste deel van het 2,5 uur durende concert kan zich op z’n minst meten met die bliksemstart. ‘Best Of You’, ‘Times Like These’, ‘Monkey Wrench’. Op de momenten dat de Foo Fighters dergelijke krakers haast achteloos uit hun mouw schudden, besef je eigenlijk pas hoeveel hits deze band al op zijn naam heeft staan. En hoe lang ze reeds aan de top staan. Dat flauwe middendeel is dan rap vergeten. Hier staat een band op de toppen van zijn kunnen. Een groep die helemaal geen kermis en covers nodig heeft om Megaland in lichterlaaie te zetten. En wat die verbroken belofte betreft: als de laatste noten van afsluiter ‘Everlong’ wegsterven, hebben we het ze allang vergeven.

Volg alles over Pinkpop

> delimburger.nl/pinkpop