Swingende hoogmis van Michelle David

Print
Swingende hoogmis van Michelle David

Afbeelding: Harry Heuts

Rustig wakker worden en langzaam opstarten op de laatste Pinkpopdag? Vergeet het maar! Michelle David mag met haar Gospel Sessions de slotdag openen op het IBA Parkstad podium.

En ze doet dat met een swingende hoogmis, die gedurende de happening steeds meer ‘gelovigen’ trekt.

Als de ‘dienst’- met drie kwartier aan de korte kant - is afgelopen, staat het grasveld voor het tweede Pinkpoppodium nagenoeg vol. Het publiek schreeuwt om een toegift, maar de organisatie is onverbiddelijk: geen tijd meer. En dat ondanks de positieve boodschap die de voorganger haar gehoor tijdens het optreden meegeeft: alles komt goed.

Mooi verhaal
Het blijft een mooi verhaal, dat van Michelle David en haar Gospel Sessions. Een jaar of drie geleden dacht de Amerikaanse zangeres, in de jaren negentig door Henk van der Meyden naar Europa gehaald om op te treden in musicals, dat haar carrière zo goed als voorbij was. Af en toe nog een optreden met het trio Big, Black & Beautiful en dat was het wel zo’n beetje.

Maar toen stonden opeens  Onno Smit en Paul Willemsen op de stoep. De twee gitaristen, bekend van  de bands Beans & Fatback en Lefties Soul Connection, waren een zoektocht begonnen naar de wortels van hun favoriete muziekstijlen als rhythm &  blues, soul en funk en kwamen uit bij gospel. En bij Michelle David dus, die opgroeide in de buurt van de zwarte New Yorkse wijk Harlem en  als kind al zong bij een gospelkoor.

Uit de hand
Inmiddels is het project van de drie danig uit de hand gelopen. Onlangs kwam het derde album uit en Michelle David & the Gospel Sessions worden steeds vaker gevraagd op festivals. Reden om de band te versterken met een driehoofdige blazerssectie en een percussionist, die een extra dimensie aan de gospelliedjes geven en de ritmes kruiden met afrobeat, jazz en blues.

Op Pinkpop geeft de band meteen vol gas met I’m a soldier. Davids stemvolume zwelt aan tot orkaankracht, waarbij code rood niet zou misstaan en roept herinneringen op aan Sister Rosetta Tharpe.  In snel tempo gaat het vervolgens door met There’s a Light,  Taking it Back en Nobody but the Lord. Michelle David hupt op het podium van links naar rechts - dansen op zulke hoge naaldhakken is sowieso al een prestatie - en loopt de catwalk op en spreidt haar armen wijd uit. Om bijna tot rust te komen in het prachtig vertolkte Be Still. Het eerste kippenvelmoment van deze zondag.

David wil met haar gospelliedjes geen zieltjes voor de kerk winnen  - "Ik geloof niet in dat instituut, voel me daar niet thuis" – maar haar gehoor een spirituele belevenis bieden.  Gezien de reacties op het veld is dat gelukt. Tijdens het afsluitende Gonna Be Allright wordt links en rechts een traantje weggepinkt.

De spirituele trip van David en de Gospel Sessions smaakt in ieder geval naar meer. Volgend jaar het hoofdpodium?