Triggerfinger: een band die nooit oud wordt

Print

Afbeelding: ANP KIPPA/Marcel van Hoorn

Na een nummertje of drie pakt frontman Ruben Block de microfoon om zijn publiek er even fijntjes op te wijzen dat Triggerfinger alweer voor de vijfde keer op Pinkpop staat. Maar: "It never gets old!", bezweert hij.

Op dat moment klinkt dat niet al te overtuigend. Tot dusverre hebben de sympathieke Belgen zich namelijk vooral van hun plichtmatige zijde getoond.

Publieksfavorietjes ‘Let It Ride’ en ‘First Taste’ worden routineus afgeraffeld, en de normaliter zo elastische stem van Block moet duidelijk nog warmdraaien. Zit de sleet er dan toch op bij deze rockveteranen?

Verrassing
Daarover kunnen we kort zijn: neen. Triggerfinger is nog lang niet uitgeblust, zo  blijkt een krap uurtje later. Het nieuwe materiaal van ‘Colossus’ komt live lekker uit de verf, de heren stralen na al die jaren nog oprecht plezier uit én ze zijn nog in staat om hun toehoorders te verrassen. Hoe? Door niemand minder dan landgenoot en grootheid Raymond van het Groenewoud op het podium te toveren, bijvoorbeeld.



Begeesterd
Begeleid door Triggerfinger brengt hij een begeesterde versie van zijn monumentale ‘Je Veux De L’Amour’ live ten gehore. Misschien wel de mooiste surprise van het weekend. Een zesde keer Triggerfinger op Pinkpop? Ach, waarom niet. Deze band wordt nooit oud.