Nee hè, sturen ze ons een voetbalverslaggeefster

Print
Nee hè, sturen ze ons een voetbalverslaggeefster

Toen Imke Courtois in België in 2015 voor het eerst als voetbalanaliste op tv verscheen, werd er in de krant zelfs een stukje geschreven met als insteek 'een vrouw op voetbal-tv'. Inmiddels is ze meer dan ingeburgerd. Afbeelding: HBvL/Geert Van de Velde

BLOG - Ik was net achttien en liep mijn eerste stage bij De Limburger. Omdat ik meer ervaring wilde opdoen, vroeg ik of ik een voetbalverslag mocht optekenen. Mijn stagebegeleider vond het prima en dus werd ik losgelaten op sportpark De Meeren in Baarlo.

Vierdeklasser Baarlo 1 speelde een derby tegen Kessel. Het was een inhaalwedstrijd in januari. Ook al bekleedden beide ploegen een positie in het linkerrijtje, de competitie lag nog open.

Ik had het mezelf niet makkelijk gemaakt. Mijn vader was leider van het eerste elftal van Kessel en daarbij was ik destijds knotsverliefd op de rechtsback van die ploeg. Toch was ik vastbesloten een objectief en evenwichtig voetbalverslag te maken. Ook al speelde ik zelf niet, voetbal was in die tijd mijn leven. Het was een dingetje bij ons thuis; iedere zondag was ik op het voetbalveld te vinden.

Voor de wedstrijd ging ik naar de bestuurskamer, waar de opstelling van beide teams bekend werd gemaakt. In het voetbalkamertje zaten het bestuur van de thuisploeg, de scheids en de trainers van beide ploegen. De mannen keken op, lieten hun ogen op me rusten en sloegen die toen neer. Ik stelde me voor en voelde me ongemakkelijk. Alsof ik een ruimte binnentrad waar een besloten feestje was.

Tegelijkertijd wilde ik het niet groter maken dan het was. Misschien was de spanning voor zo’n wedstrijd altijd om te snijden. En, eerlijk is eerlijk, een beetje bleu was ik wel. Ik had voldoende verstand van voetbal, maar journalistieke ervaring had ik nauwelijks.

Toen ik de bestuurskamer uit liep en de deur dichtdeed, uitten de heren hun onvrede. "Nou lekker is dat, sturen ze ons een vrouw!” De boodschap was duidelijk en niet voor mijn oren bestemd. Als mij dat nu gebeurde, zou ik de deur hebben opengezwaaid en van die O-benen vakkundig een L hebben gemaakt. Figuurlijk dan. Maar tien jaar geleden was die schijt-aan-allesmentaliteit nog onderontwikkeld. Er was nog geen minuut gespeeld en ik stond buitenspel.

Lees ook Wauw, een vrouw die over voetbal praat

Ik heb nooit meer een voetbalverslag geschreven. Dat komt ook omdat mijn interesse voor voetbal afnam en mijn zondagen een andere invulling kregen (rechtsback werd vervangen door coureur). Of ik het nog zou kunnen? Op dit moment niet, ik heb te weinig kennis. Het is net als het spreken van een andere taal; gebruik je die kennis niet, dan kost het moeite het weer op te pakken.

Die kennis dus, dáár draait het om in voetballand. Niet of je vrouw, man, hetero of homo bent. Stop in vredesnaam met die hokjes. Houd op met neerbuigend applaudisseren als een vrouw een voetbalanalyse geeft. En als de ZDF en BBC vrouwelijke commentaren inzet tijdens het WK, becommentarieer dan hun kennis en niet hun geslacht.
 
 

 


>> L-Magazineverslaggeefster Kristel Schreurs blogt over wat haar zoal bezighoudt

Wil je niets missen van L-magazine?

Volg ons dan ook op Facebook en Instagram!