Geen WK: dagen vol verveling

Print
Geen WK: dagen vol verveling

Afbeelding: Shutterstock

Na wekenlang elke dag voetbal op de televisie, is het vandaag rustdag. En morgen weer. Het is, kortom, typisch zo’n periode waarop de WK-liefhebber met afkickverschijnselen gaat kampen. Hoe kom je in hemelsnaam deze dagen door?

Het moet een vreemde gewaarwording zijn voor de kassière van de buurtsuper. Wekenlang was hij in geen velden of wegen te bekennen, de stukjesschrijver van het AD. Maar nu is hij er al voor de derde keer deze ochtend, dolend langs de schappen met afwasmiddelen, vleeswaren en kattenbakvulling.

En dat terwijl hij voor zo ver bekend helemaal geen kat heeft. Hooguit een kater, soms. "Fijne dag!”, zegt het kassameisje even later, wanneer de klant zijn spulletjes afrekent, ditmaal een fles Spiritus. Het is dezelfde tekst die ze eerder vandaag ook al tweemaal tegen hem heeft opgedreund.

Ongemak
Ongetwijfeld ziet ze het in de ogen van de klant, het ongemak dat er in doorsijpelt. De verveling ook. Bij de start van het WK, op donderdag 14 juni, keek hij nog zo vrolijk. Zijn boodschappenkar was gevuld met vrachten aan diepvriespizza’s, ingevroren bamischijven en kratten bier. "Daar kan ik de komende maand wel mee vooruit”, hoorde ze hem nog olijk roepen, wetend dat hij de daaropvolgende weken van ’s middags tot ’s avonds laat aan de buis gekluisterd zou zitten.

Voorbeschouwinkje hier, nabeschouwinkje daar. Gerard Joling die bij VI Oranje Blijft Thuis zijn licht zou laten schijnen over de looplijnen van Panama. En, vanzelfsprekend, de wedstrijden. Genieten, kortom.

Geen bal op tv
Maar woensdag? Geen bal op tv. Nou ja, geen voetbal. De verslaggever zou naar Kiki Bertens kunnen kijken, die op Wimbledon tennist tegen de Russische Anna Blinkova. Of naar de herhaling van VIS TV, maar die uitzending heeft hij vanochtend al tweemaal bekeken. En, wel ja, zijn Tour-pool moet nog worden ingevuld. 

Alleen: hij kan zich er maar moeilijk toe zetten. Liever schakelt hij zijn televisie naar de liveduels Uruguay – Portugal in Rusland. Naar Frankrijk – Argentinië. Of, godbetert, naar Japan-Polen. Hardop hoort hij zich tegen zichzelf praten in zijn akelig stille woonkamer: "Ik zou een moord doen om nog één keer Zweden-Zwitserland te kunnen zien.”

Terwijl hij zijn kunststof cactus nog eens water geeft, praat hij zichzelf moed in. "Donderdag rond deze tijd”, weerklinkt het hoopvol, "Donderdag rond deze tijd kan ik zeggen dat vrijdag de wedstrijd Uruguay-Frankrijk wordt gespeeld.” Om even later vervolgens bitter vast te stellen dat die wedstrijd op dit moment, 13.09 uur, nog bijna 52 uur op zich laat wachten. Diepe zucht.

Op het aanrecht vertelt zijn Senseo-apparaat op dat moment dat de pads bijgevuld moeten worden. Een mooie gelegenheid om maar weer eens naar de supermarkt te gaan.