Formule 1-blog: In The Bull staat sport niet op nummer 1

Print

Afbeelding: Hans Straus

Wat een sportweekeinde hebben die Engelsen zeg. De nationale ploeg in de kwartfinales, Wimbledon, Chris Froome die ‘gewoon’ de Tour de France mag rijden en, oh ja, ook nog een Grand Prix op Silverstone waar Lewis Hamilton geschiedenis kan schrijven met een zesde (!) zege.

Dan verwacht je in een pub als The Bull Hotel in Stony Straford, vlakbij het circuit van Silverstone en pleisterplaats voor F1-verslaggevers, dat de televisies staan afgestemd op sportkanalen. Dat was dezer dagen niet het geval. In The Bull, een brok geschiedenis met een fikse rij tapkranen, wordt een geheel eigen programma afgedraaid. Zoals de open mic-avond. Een dorpse versie van The Voice, met open inschrijving voor lokale helden die al of niet met instrument een mopje mogen komen zingen.

Wij liepen daar als F1-verslaggevers deze week stomtoevallig tegenaan. Little Britain op de vierkante meter. Onvergetelijke avond gehad. De slechtst geklede deelnemer, een zekere Chris Edwards (foto) die behalve aan zingen ook aan houtsnijwerk doet, zong de sterren van de hemel. Rauwe blues en Britse ballads.

Achter in een zaaltje was tegelijkertijd een bruiloft gaande. Van enige stress tussen de twee groepen gasten – toch met een heel eigen en afwijkende agenda aanwezig – was geen sprake. Een ladderzatte man in zwart kostuum wist zich prima te vermaken met de bezoekers van de zangavond die in hun meest aftandse campingsmoking waren komen opdagen.

In Telford House, onze bed & breakfast in Stony Stratford, is dezelfde relaxte levenswijze te bespeuren. De Engelsen nemen alles met hun heel eigen vorm van humor. Zeker, de Brexit zorgt voor economisch onzekere tijden. Dus hangt er in de hal van het huis een spreuk die alles in perspectief plaatst. ‘Vanwege deze barre tijden is het licht aan het eind van de tunnel tijdelijk uit’, staat er vrij vertaald te lezen.

Heerlijke mensen ook die de b&b uitbaten. Anne en Jim, laatstgenoemde vanwege de hitte in openhangend hemd, persen er iedere morgen in hun krappe keukentje in een recordtijd zo’n tien Full English Breakfasts uit; inderdaad met hoofdletters. Het was Jim die ons op de historie van de al beschreven pub en zijn dorp wees.

Volgens de overlevering komt het typisch Engelse spreekwoord ‘Cock and Bull stories’ uit het dorpje vandaan. In de late achttiende eeuw, de gouden era van de postkoets, was Stony Stratford een belangrijke pleisterplaats voor reizigers die reisden tussen Londen en het noorden van Engeland. De mensen die zich met die koetsen verplaatsten waren destijds een belangrijke bron van informatie voor de lokale bewoners.

Dat nieuws werd uiteraard gedeeld in de twee herbergen van Stony Stratford, The Cock en The Bull. Al snel ontstond er een heuse rivaliteit tussen de twee dranklokalen en werden de verhalen steeds straffer om maar zoveel mogelijk klandizie te trekken. Hoe sterker het verhaal; hoe beter. Vandaar de term ‘Cock and Bull stories’, die in de Engels sprekende wereld nog altijd gangbaar is. Stony Stratford dankt er zijn reputatie als stadje van ‘the totally preposterous’; het totaal belachelijke verhaal aan. Echt waar.