Thaise tieners uit de grot: 'Wij voelen ons schuldig'

Print
Thaise tieners uit de grot: 'Wij voelen ons schuldig'

Afbeelding: ED/EPA

Voor het eerst vertellen de Thaise tieners en hun coach in geuren en kleuren over hun spectaculaire verblijf in de onder water gelopen grot. Het is ook de enige keer dat ze in het openbaar verschijnen, uit angst voor post-traumatische aanvallen.

Bij binnenkomst steken de jongens hun duimen omhoog. Ze zingen en spelen met voetballen. In de studio van de Thaise staatstelevisie is een speciale studio ingericht: een voetbalveld, compleet met doelen, netten en voetballen. De jongens mogen plaatsnemen op bankjes. Rond het ‘veld’ staan familieleden en vrienden. Er hangt een groot spandoek met daarop de tekst ‘De Wild Boars kunnen weer naar huis’. Wild Boars (wilde zwijnen) is een verwijzing naar de naam van hun voetbalteam. Zij dragen ook hun voetbalshirts.

Drie kilo
De persconferentie begint met een videofilm over hun herstel in het ziekenhuis. De laatste dag werd besteed aan speciale programma’s om hun vertrouwen weer op te vijzelen. In de film bedanken de jongens de artsen en de verpleegkundigen die hen hebben verzorgd. "Na de reddingsactie zijn de kinderen gemiddeld drie kilo aangekomen. De jongens kijken er naar uit om weer lekker thuis te eten'', aldus een arts. Ze staan weer stevig in hun schoenen en kunnen hun leven weer oppakken.

Eerst stelt hun coach, Ake, zich voor. Daarna volgen de tieners zijn voorbeeld. Ook de drie Thaise Navy Seals, speciale commando’s, die de jongens al die dagen gezelschap hadden gehouden in de grot, worden voorgesteld.

Wonder
‘Wat gebeurde er toen je de Britse duikers zag?’, luidt de eerste vraag aan de jongens. De duikers vonden de groep toen zij al negen dagen in donkere grot zaten. "Het was een wonder. Ik hoorde iemand praten en kon mijn oren niet geloven'', zegt Dul, een van de jongens die zich al snel ontpopte als de natuurlijke leider. "Ik zei hallo'', aldus Dul. Ze waren verrast dat de duikers buitenlanders waren. "Ik zei dat we oké waren.'' De jongen vertaalde al het Engels van de duikers in Thai voor de andere jongens.

Hebben jullie de finale van het WK Voetbal gezien?
Coach Ake zegt dat ze er veel plezier aan hebben beleefd. "De meesten van ons waren voor Frankrijk'', aldus Ake.

Waarom gingen jullie de grot in?
Volgens Ake was iedereen het er mee eens. "We waren nog nooit in een grot geweest'', zegt de coach. Toen ze water in de grot zagen lopen, wilden ze er weer uit. Maar ze konden niet meer terug. "Het is trouwens niet waar dat we niet konden zwemmen,. Dat kunnen we wel.'' Ze moesten verder de grot in. Ake: "Iemand riep: zijn we nu verdwaald? Ik ontkende dat en zei dat we met touwen weer naar buiten konden.''

Een van de jongens antwoordt dat hij op dat moment aan zijn moeder dacht. "Ik zei tegen de jongens niet bang te zijn omdat het water wel weer snel weg zou gaan'', vervolgt Ake. Hij vertelde de jongens water te drinken. Dat was het enige dat we hadden.'' Na een tijdje besloten ze te gaan graven, om beurten. Om iets om handen te hebben.

Waar dachten jullie aan toen jullie honger hadden?
"Aan gebakken rijst'', zegt een van de tieners. Een van de Britse duikers, Jason bracht de jongens het eerst eten. De jongens speelden het damspel met de duikers. Zij verloren allemaal van een Thaise commando, die de bijnaam ‘koning van de grot’ kreeg. Een van de jongens zegt dat een Navy Seal hem deed denken aan zijn vader. "Die noemt me ook jongen.''

Welke lessen hebben jullie geleerd?
"We moeten voorzichtiger zijn'', antwoordt Ake. "Ik heb mezelf beloofd een goed mens te zijn'', zegt een tiener. "Van nu af aan zal ik altijd goed opletten'', aldus een andere jongen.

Gaan jullie ooit nog eens terug, de grot in?
Ake zegt: "Misschien, maar dan wel met een gids.'' Een van de tieners is overduidelijk: "Nee, nooit meer.''

De vragen aan de jongens en de coach moesten vooraf worden ingediend. Een kinderpsychiater bepaalde daarna of de vragen – een honderdtal - aan de tieners konden worden voorgelegd. "We weten niet hoeveel wonden de jongens nog meedragen'', aldus Tawatchai Thaikaew, zegsman van het Thaise minister van justitie. Als er toch ‘gevaarlijke’ vragen zouden worden gesteld, zouden de journalisten de wet overtreden en worden gestraft.

Reddingsoperatie
De jongens (11 tot 16 jaar oud) en hun coach (25) werden vorige week naar een kliniek in Chiang Rai gebracht na hun spectaculaire bevrijding uit het grottencomplex Tham Luang. De reddingsoperatie in het noorden van Thailand duurde drie dagen. De twaalf jongens en hun begeleider zaten er sinds 23 juni vast. Zij gingen er voor een uurtje een kijkje nemen maar werden verrast door het stijgende waterpeil als gevolg van de moessonregens. Daardoor gingen zij steeds verder het complex in, tot zij op ruim een kilometer van de ingang vast kwamen te zitten.

Het duurde negen dagen voordat speleologen en commando’s hen vonden. Zij kregen duikles en werden daarna een voor een, in het gezelschap van twee professionele duikers, in drie dagen tijd (elke dag vier tieners) naar buiten gebracht. Zij kregen daarbij kalmeringsmiddelen toegediend om te voorkomen dat zij als gevolg van paniekaanvallen in grote problemen zouden komen.

In de kliniek kregen zij medische en psychologische hulp. Artsen spreken van een goed herstel, ook van de begeleider. De komende maanden blijven zij echter onder toezicht van medische teams.

Navy Seal
Bij de reddingsoperatie kwam een Thaise Navy Seal, Saman  Kunan, om het leven. Zijn perslucht raakte op toen hij zuurstofflessen door de nauwe gangen naar de schuilplaats van de jongens bracht. "We waren er allemaal door geschokt'', zegt coach Ake. "We voelden ons schuldig.'' Er wordt een foto getoond van Kunan met daarbij berichtjes van de jongens. Die worden aan Kunans familie gegeven. "Ik wil je erg bedanken, uit heel mijn hart'', leest een jongen voor.

Na de persconferentie keren zij terug naar huis. In de hoop dat zij verder kunnen herstellen en weer een normaal leven kunnen opbouwen. De media zijn met klem verzocht hen daarom met rust te laten. "Zij zullen de pers niet meer te woord staan'', aldu de gouverneur van Chiang Rai, Prachon Pratsukan. "Om het gevaar van post-traumatische stress zoveel mogelijk uit te sluiten.''