Column: 'What the fuck is this?'

© Laurens Bouvrie

De meest vloekende en van schuttingtaal gebruik makende Maastrichtenaar is de afgelopen weken zonder twijfel Tom Dumoulin geweest. Wat heeft die klasbak van een wielrenner het hart fantastisch op de tong liggen. Voor geen meter gehersenspoeld door mediatrainers wist hij drie weken lang ons feilloos te vertellen hoe een etappe in het algemeen was verlopen en voor hemzelf in het bijzonder.

Laurens Bouvrie

Dumoulin trakteerde zijn fans – en wie is dat niet – op wielrensport van de bovenste plank; na afloop van een etappe lukte het hem iedere keer weer op fascinerende wijze zijn verhaal te doen. Dat is maar weinigen gegeven. Vooral niet om dat klinisch, met zelfkritiek en in meer dan behoorlijk Nederlandse taal voor een microfoon van NOS-sport te doen. Ik heb hem drie weken lang niet een keer kunnen betrappen op iets obligaats. Mooier nog. Na een etappe die iets minder verliep of zelfs vanuit zijn optiek slecht liet hij graag zijn welbespraaktheid varen en was het gewoon kut of klote. De brave EO-wielerfan raakt daar misschien van gechoqueerd; de tere kinderziel raakt wellicht in de war. Iedereen die weet wat competitiesport inhoudt of gezegend is met een winnaarsmentaliteit begrijpt die krachttermen. Zeker als een minuut na afloop van iets dat minder goed afloopt een microfoon onder je neus wordt geduwd. Wie vindt dat dit niet kan, moet niet Dumoulin bekritiseren. Wijzelf zijn het die direct op de hoogte gebracht willen worden en de NOS staat voor ons ‘boven op het nieuws’.

In al die weken Tour Du Moulin wist de stylist mij iedere etappe te raken. Vaak als smaakmaker van een etappe en altijd in zijn gesprekken met Han Kock. Wat mij altijd zal bijblijven is zijn reactie na zijn tijdritoverwinning. De voorlaatste etappe pakte hij Froome op één tel. Ik kan niet in Dumoulin’s ziel kijken, maar zijn mimiek, zijn omhelzing met zijn steun- en toeverlaat Bennie Ceulen en zijn ‘What the fuck is this?’ zeiden mij genoeg. Deze overwinning zet hij op gelijke hoogte met zijn Giro-winst en regenboogtrui van verleden jaar. Zijn ogen maakten hem tot een jongen die zojuist het mooiste en meest onverwachte cadeau ooit heeft gekregen. Die onbetaalbare jongenslach kan hij straks in Kanne op het gemak nog duizend keer terugkijken. De lach van een liefhebber tegelijk winnaar pur sang.

En voor de Maastrichtenaren die verleden jaar Dumoulin na zijn historische roze overwinning in Italië voor het stadhuis als een koning begroetten. Neen NOS. Dumoulin zei niet (de website van de omroep kopte): Een ontvangst als in Boxmeer heeft Dumoulin ‘nog nooit meegemaakt’. Hij zei: “Dit heb ik nog nooit meegemaakt zoveel mensen hier…. alleen al bij binnenkomst”. Hij doelde dus op de drukte, niet op hoe hij ontvangen werd. Dumoulin is altijd duidelijk; noteer dan ook wat hij echt zegt.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee