Dit is een Via Limburg artikel.

Tussenstop Maastricht: vrijbuiter bevangen door wandelvirus

Print
Tussenstop Maastricht: vrijbuiter bevangen door wandelvirus

Mark uit het Friese Joure pauzeert in Maastricht tijdens zijn voetreis naar het zuiden. Afbeelding: Jeroen Janssen

Maastricht als startpunt voor een nieuw leven, te beginnen met een voettocht naar Santiago de Compostella. Voor velen een droom, voor Mark uit het Friese Joure een realiteit.

Een jongeman met rugzak, lange wandelstok en blokfluit, loopt door de binnenstad van Maastricht. Op weg naar het station om de trein naar huis, Heerenveen, te nemen. Niet omdat zijn avontuur er op zit. Maar om even een wasje te doen, voordat hij zijn grote wandeltocht definitief voortzet, naar Santiago de Compostella.

Tussenstop Maastricht is het voorspel van Mark, want zo heet hij, op een nieuw bestaan. “Het kolkte al langer in mijn hoofd." Het begon een maand geleden toen hij het besluit nam om zowel zijn baan in een metaalbedrijf als de huur van zijn woning in Joure op te zeggen.

Gewoon gegaan
“Na tien jaar had ik het helemaal gehad met die ‘k’-fabriek en dat burgerlijke leventje. Ik heb er ook niet lang over gedaan om mijn rugzak, stok en fluit te pakken om op pad te gaan. Even gedag tegen mijn ouders en vertrokken."

Wandelen leek hem wel wat en van het Pieterpad had hij ook wel gehoord. "Dat was richting zuiden, mooi toch." De route kende hij niet. "Ik heb ook geen wandelboekje of kaart gekocht, ik ben gewoon vertrokken en heb de bordjes gevolgd of de weg gevraagd. Dat lukt wonderwel, ik had ook de tijd. Niemand zat thuis op me te wachten.”

Bevrijdend
Nooit eerder had de 29-jarige Mark de wandelschoenen aangetrokken, maar het reizen te voet beviel hem vanaf dag één. “Ik vind het heerlijk. Je bent lekker buiten en je kunt je gedachten de vrije loop laten. Dat heeft echt bevrijdend gewerkt. Ik weet nu dat ik absoluut nooit meer terug ga die fabriek in. Voorlopig is het enige dat ik wil wandelen, want dat is me prima bevallen."

Slapen in weiland
Hij heeft een maand gedaan over het Pieterpad dat hem tot in Maastricht bracht. "Iedere dag zo’n 30 kilometer en ’s avonds gewoon met mijn slaapzakje een weiland in of het tentje opzetten in de berm, heerlijk." Tijdens het wandelen had hij alle tijd om na te denken. "Ik ben er inmiddels wel achter dat je weinig nodig hebt om je goed te voelen. Luxe zegt me sowieso niets. Een mooie auto, dure kleding, het kan me gestolen worden. Televisie kijken deed ik thuis al niet en ook sociale media zeggen me helemaal niets.”

Wég van het burgerlijke bestaan dat de doorsnee Nederlander leidt, het is een gedachte die zich steeds dieper genesteld heeft in het brein van Mark. “Ik filosofeer graag over het leven. Volgens mij moet het vooral ánders dan we het nu doen. Hoe precies dat weet ik nog niet, maar ik voel wel dat de eenzaamheid van het wandelen me inspireert."

Santiago
Hij kijkt uit naar de langere tocht naar Santiago die in september op de planning staat. "Ook dan zal ik weer vooral mijn eigen gang gaan: ik zie wel hoelang ik erover doe. Vooral geen verplichtingen onderweg, geen stempelkaarten of zo, ben je gek. Daar doe ik niet aan mee. Het enige dat ik nodig heb is wat adressen waar je kunt overnachten want straks is het herfst en dan is buiten slapen wellicht te moeilijk. Maar ook daar maak ik me niet druk om.” Mark reist straks voor het vervolg van zijn avontuur eerst per trein weer naar Maastricht, om van daar uit zijn voettocht te vervolgen.

Spaarcentjes
De vraag of Mark niet bang is voor de lange dagen van alleen zijn of een ontmoeting met mensen die kwade bedoelingen hebben. “Dat alleen zijn, bevalt met uitstekend en bang ben ik nooit. Ik sta mijn mannetje want getraind vechtsporter. Ik heb geen kwaad in de zin en bij mij valt ook niets te halen. De spaarcentjes die ik heb, stellen me in staat om dit avontuur aan te gaan en ik kijk er reikhalzend naar uit.”

Praat ook mee over dit onderwerp

Geef ook jouw mening over dit onderwerpen stuur een mail naar de krant

> Neem een kijkje op onze Facebook-pagina