Dit artikel is exclusief voor jou als abonnee van De Limburger te lezen
Dit artikel is voor abonnees. Verder lezen?

Mysterieuze Hyuro laat vooral haar murals spreken

Mysterieuze Hyuro laat vooral haar murals spreken

Afbeelding: Peter Schols

Als een speer ging kunstenares Hyuro. De tekening van haar hand stond al in een paar dagen op de witte muur. Beide levensgrote murals zijn inmiddels klaar, ruim op tijd voor de grote parade in het kader van honderd jaar Heerlerbaan.

Wie Hyuro wil ‘vangen’ voor een gesprek moet van goeden huize komen. Van acht tot acht staat de kunstenares op haar hoogwerker, die op en neer gaat met haar verfroller, de veertig meter hoge muur langs. Ze is fanatiek en toegewijd, wordt over haar verteld. Perfectionistisch. Op de laatste ochtend dat ze aan haar mural werkt, komt de petite Argentijnse in alle vroegte van de bushalte naar ‘haar’ flat op de Heerlerbaan gewandeld, in donkere, met verf besmeurde kleding. In een gesprekje over haarzelf of over haar werk blijkt ze niet zo’n trek te hebben. Geen tijd. Ze wil hup, naar boven voor the finishing touch. Ze grist haar kwasten bij elkaar, wat potten verf en een voorverpakte sandwich. Dan zet ze een honkbalpetje en een zonnebril op en stuurt de hoogwerker de lucht in.

Voor het besturen van dit gevaarte heeft ze hulp gekregen van een jongen die mogelijke technische problemen kan oplossen. In tegenstelling tot collega-kunstenaar Isaac Tin Wei Lin, die aan de andere zijde van het gebouw zijn kleurrijke abstracte mural maakt, verplaatst Hyuro zich voortdurend van boven naar beneden, wat al tweemaal heeft gezorgd voor een kapotte hydraulische leiding. En dus vertraging voor de kunstenares.

Anoniem
Het is onwaarschijnlijk hoe snel Hyuro te werk gaat. Op haar eerste dag, vorige week maandag, zet ze al het raamwerk uit en plakt ze het ontwerp uit op de witte flatmuur. Wie er een dag later langsrijdt, ziet al een figuur staan. Een vrouw van wie het hoofd maar deels zichtbaar is. Een bewuste keuze, blijkt als je ook naar haar muurtekeningen elders op de wereld kijkt. Zodra je de figuren een gezicht geeft, krijgen ze een identiteit, worden ze ingevuld door de toeschouwer. En dat is iets wat de maakster juist niet wil. Het zegt ook iets over haarzelf, de wat cameraschuwe Hyuro, wier echte naam Tamara is. Verder is de in Valencia woonachtige Argentijnse niet scheutig met het verstrekken van persoonlijke details, vooral omdat ze ook hier geen interpretatie van buitenstaanders wil. Wat ze vooral belangrijk vindt, is dat haar kunst in de openbare ruimte een connectie heeft met de omgeving. De anonieme vrouw op de Peter Schunckflat draagt een oude Romeinse vaas vol barsten - een referentie naar het rijke Romeinse verleden van de stad en symbool voor de breekbaarheid van het leven. De breuken worden door haar op de laatste schilderdag afgewerkt met gouden verf, een oosterse wijze van het repareren van aardewerk. Ze heeft de kruik in haar armen alsof ze een baby draagt. Een referentie naar de oude Vroedvrouwenschool in de wijk? Hyuro schudt haar hoofd. „Er zijn meer mensen die deze link leggen, maar zelf hoorde ik pas hierover toen ik al aan het schilderen was. Een mooi toeval, maar ik wil het graag aan de mensen zelf overlaten om hun persoonlijke interpretatie te geven aan mijn werk. Ik wil dat niet voor ze doen.”

Gastendoek
Vanaf de weg is het door de bomen nog niet zo goed te zien, maar Hyuro heeft de schoenen van de vrouw ook geschilderd op het gebouwtje dat voor de flat staat. Dit gebouw doet nu niet meer alleen dienst als opslag van verf en materialen, maar afgelopen woensdag is er ook een kleine tentoonstelling geopend van bijzondere foto’s die de vele toeschouwers hebben gemaakt van het hele proces van de muurtekeningen. Ernaast staat nu een ‘gastendoek’ met complimenten van omwonenden. ‘Spectaculair groots’, vindt Hans. ‘Hier voel ik me thuis’, schrijft Mafalda. ‘Heerlen wordt kleurrijker!!!’, jubelt Marita.

Ook Tin Wei Lin is klaar met zijn mural. Beide kunstenaars kunnen helaas niet aanwezig zijn bij de grand opening op 31 augustus tijdens de theatrale rondtocht in het kader van 100 jaar Heerlerbaan en Cultura Nova. Vandaar dat ze woensdag al in het klein zijn ‘geopend’. Een flatbewoner die net terug is van vakantie, komt even om de hoek en tuurt de muur omhoog. Goedgekeurd? Hij knikt.