Als je met liefde voorbereide verrassing niet goed uitpakt...

Print
Als je met liefde voorbereide verrassing niet goed uitpakt...

Afbeelding: iStock

BLOG - Een anekdote die het goed doet in de kroeg, is de verrassing die ik mijn vriend drie jaar geleden gaf voor zijn verjaardag.

We waren net bij elkaar en nog in de veronderstelling dat we heel veel met elkaar gemeen hadden. Het Jip- en Jannekegehalte zakte beneden peil toen mijn vriend jarig was. Ik had een groot feest in gedachte, maar mijn vriend niet. Hij kreeg uitslag van feestjes waarin hij het middelpunt is van met borrelnootjes overgoten kringgesprekken. Bijgekomen van dat gegeven - een bruiloft zat er dus niet in - moest ik erkennen dat hij niet hield van verrassingen. Zo bleek wel die zonovergoten zondag in augustus.

Stilzwijgend rijden we naar Spa. Stilzwijgend omdat hij nauwelijks functioneert voor elf uur. Stilzwijgend omdat ik hem vijf minuten eerder heb verteld dat hij diezelfde dag uit een vliegtuig gaat springen. Een, naar mijn idee, leuke verrassing voor zijn 27ste verjaardag. Verrast is hij zeker. Hij ontvangt mijn kaartje als ware het de menukaart van een restaurant. Verwachtingsvol, tot hij erachter komt dat er alleen vis op het menu staat. En hij haat vis. "Waarom spring jij eigenlijk niet?”, zegt hij als we de grens passeren. Ik wil geen pin zijn en mompel dat het niet mijn verjaardag is. De vriend lacht als een boer met kiespijn.

We parkeren de auto en worden verwelkomd door een Franstalige instructeur. Eigenlijk spreekt iedereen Frans. Voor mij geen probleem; ik heb alleen een bak koffie nodig. Vriend heeft het wat moeilijker met het begrijpen van de instructies. Al blijkt dat niet het grootste probleem. Na het instructierondje en het aantrekken van het pakje, lopen de parachutisten richting het vliegtuigje.

Ik volg zijn gele parachute tot zijn voeten de grond raken. Alles lijkt goed te gaan, toch klopt er iets niet. De vriend loopt mijn richting uit, maar merkt me nauwelijks op. "EN, EN, EN?", roep ik enthousiast. "Ja, was wel prima. Ik vertel zo wel.” Wel prima? Ik verslik me bijna in de café au lait. Een zeven voor een examen is ‘wel prima’, maar om een parachutesprong van tweeënhalve meier zo te classificeren?

De teleurstelling moet van mijn gezicht zijn af te lezen. "Mijn schouder vloog uit de kom”, zegt hij. Mijn mond valt open. "Tijdens de sprong schoot door de druk mijn schouder uit de kom. De instructeur had gezegd dat ik mijn armen in de lucht moest spreiden. Ik weigerde, want ik moest die schouder terugzetten.” Ik druip af, bijna in staat om zelf een enkeltje Spa te pakken. Hoe kan ik vergeten dat zijn schouder defect is? Dat-ie bij inspanning vaak uit de kom vliegt?

Het is drie jaar en elf schouderluxaties geleden dat ik hem een parachutesprong gaf voor zijn verjaardag. We kunnen er inmiddels om lachen, maar dat was die dag wel anders. Verrassingen: het was niet zijn ding en dat is het nog steeds niet. Toch blijf ik hem ieder jaar hardnekkig verrassen. Als ik hem maar lang genoeg verras, is het vanzelf geen verrassing meer. Dit jaar zitten we in Praag voor zijn verjaardag. Met vliegtuig, maar zonder parachute.

 

 

Wil je niets missen van L-magazine?

Volg ons dan ook op Facebook en Instagram!