Opinie

De lef van Stef Blok. Wie volgt?

Print
De lef van Stef Blok. Wie volgt?

Afbeelding: ANP

OPINIE - Sommige mensen zijn er tegenwoordig nogal op gespitst zich toch vooral ‘politiek correct’ uit te laten. Uit een soort angst om een ander, kritischer geluid te laten horen en ‘uit de boot te vallen’ conformeren zij zich als angstige hazen aan ‘wat de anderen vinden’. Wie dat niet doet, zoals minister Blok van Buitenlandse Zaken, wordt ongenadig aangevallen door een hongerige meute.

Problemen, zoals oplopende spanningen tussen bevolkingsgroepen van verschillende komaf in Nederland, worden daardoor niet meer bij de horens gevat en stapelen zich hierdoor op. Door die problemen met de verstikkende deken der ‘politieke correctheid’ toe te dekken, maakt men die überhaupt niet meer bespreekbaar.

Misvatting

Sommigen denken dat ze door hun ‘politiek correcte’ doen en nalaten een einde kunnen maken aan de zich eindeloos opstapelende problemen. Dat is een misvatting. Door die bezwering verwaarlozen ze die problemen juist, omdat die problemen daardoor überhaupt niet meer bespreekbaar worden gemaakt. Kijk maar hoe men recentelijk Blok de mond wilde snoeren vanwege zijn uitspraken over het multiculturele drama, de spankracht van een maatschappij etc. Dat levert enorme frustratie op bij mensen als ‘Henk en Ingrid’, die zich niet meer gehoord voelen. Nog steeds realiseren de gevestigde politieke partijen niet dat hun ‘politiek correcte’ reflexreactie averechts werkt en Wilders en Baudet juist in de kaart speelt.

Want die bezwerende ‘politieke correctheid’ is een voedingsbodem voor partijen als die van Wilders en Baudet. Die partijen houden ons terecht voor dat deze ‘politiek correcte’ houding ten opzichte van problemen juist géén oplossing maar eerder een grandioze verwaarlozing daarvan is. Die verwaarlozing is heden ten dage dan ook niet voor niets de belangrijkste trigger van het opkomen en bloeien van dergelijke populistische partijen. Deze partijen spelen vervolgens handig in op het onder het volk broeiende ressentiment en wraak. ‘Deze allochtonen-tsunami moet nú stoppen!’ Ook dit is natuurlijk weer geen oplossing.

Fout

Gevestigde partijen, die zien dat hun electoraat overstapt naar partijen als die van Wilders en Baudet, schuiven langzaam maar zeker naar hen op, hoewel ze dat in alle toonaarden ontkennen. Dat doen ze in de hoop dat ze hun overgelopen kiezers daarmee terug kunnen winnen. Daarmee maken ze natuurlijk een fatale fout. Want daar waar ze de problemen eerst nog trachtten te bezweren door hun ‘politieke correctheid’, schuiven ze nu op naar populistische partijen die door hun ressentiment en wraak evenzo iets proberen te bezweren. Zij proberen de tijd ‘stil te zetten en terug te draaien’ door te gaan focussen op ‘de Nederlandse identiteit’ (volkslied in de klas, driekleur). Dat is weliswaar geen verwaarlozing van de problemen, maar ook geen aanpak die de problemen oplost. Omdat daarmee wordt miskend dat er helemaal niet meer zoiets bestaat als ‘een Nederlandse identiteit’.

Vrije geest

Wat zouden die gevestigde politieke partijen dan wel moeten doen? Niet de problemen bezweren door ze niet meer bespreekbaar te maken en toe te dekken met de verstikkende deken der ‘politieke correctheid’; niet de problemen bezweren door ‘de tijd stil te zetten en zelfs terug te draaien’, in de ijdele hoop dat ‘het Holland van weleer’ weer zou kunnen herrijzen. Maar wèl door die problemen als een vrije geest tegemoet te treden, de verantwoordelijkheid voor die problemen op zich te nemen ( ‘Wat staat ons te doen?’), die daadwerkelijk bespreekbaar te maken, een mogelijkheid zien om ze te kunnen oplossen en er dan op te vertrouwen dat men inspiratie opdoet, waardoor die problemen ten einde komen en niet slechts bezworen worden.

Daar is lef voor nodig. Blok, die deze week met de Tweede Kamer in debat gaat over zijn gewraakte uitspraken, beschikte over die lef. Wie volgt?

Arnout van den Bergh is advocaat in Maastricht

Wat vind jij?