Veteraan Izzy vertelt over de oorlog: 'Alleen af en toe wordt het me iets teveel'

Print
Veteraan Izzy vertelt over de oorlog: 'Alleen af en toe wordt het me iets teveel'

Veteraan Izydor Pokorny werd donderdagmiddag hartelijk ontvangen door studenten Veiligheid en Vakmanschap. Afbeelding: Jan-Paul Kuit

Roermond - Hij moest meevechten aan de Duitse kant, en hij vocht mee met de ­­­geallieerden. Veteraan Izydor Pokorny (93) bezocht donderdag een klas met studenten om zijn levensverhaal te delen.

Af en toe komen de emoties boven bij de 93-jarige Izydor 'Izzy' ­Pokorny als hij in een klaslokaal van Gilde Opleidingen in Roermond foto’s van zichzelf uit de Tweede Wereldoorlog voorbij ziet komen. Zijn kleinzoon Kevin vertelt aan de hand van een presentatie over de oorlogservaringen van zijn opa. In het klaslokaal zitten ruim dertig studenten van de opleiding Veiligheid en Vakmanschap. Ze luisteren aandachtig naar de levensgeschiedenis van Pokorny.

Dwangarbeid
Geboren in een Pools dorpje werd Pokorny op zijn veertiende door de Duitsers gedwongen tot dwangarbeid. Hij moest onder meer werk verrichten in Auschwitz als monteur. Van de verschrikkingen in het kamp kreeg hij daarbij weinig mee. Sommige dingen bleven hem bij, zoals die keer dat hij in elkaar geslagen werd omdat hij zijn arm niet hoog genoeg optilde bij de Hitlergroet.

Op zijn achttiende moest hij het Duitse leger in. Poolse soldaten dienden er als kanonnenvoer, zo memoreert hij. Izzy belandde in Italië, waar hij de verschillende slagen bij Monte Cassino wist te overleven. Het is daar dat hij werd aangetroffen door de Amerikanen. "Polski, Polski, nicht schiessen". Het bleken de woorden te zijn die ervoor zorgden dat hij niet werd neergeschoten. Het Poolse leger had namelijk een groot aandeel gehad in enkele overwinningen op de Duitsers en de nationaliteit van Pokorny sprak voor hem. De Amerikanen brachten hem onder bij de Britten en uiteindelijk belandde hij voor de geallieerden als bestuurder van een Sherman-tank in Egypte, waar hij het einde van de oorlog meemaakte.

"Hoe voelde het om voor de Duitsers te moeten vechten?", wil een van de studenten weten. Pokorny is helder in zijn antwoord: "Je had geen keuze. Je moest doen wat ze zeiden, anders kreeg je zelf de kogel. Zo ging dat." Op de vraag of hij nog veel contact heeft gehouden met zijn strijdmakkers, reageert hij: "Met een paar. Je kon na de oorlog kiezen, terug naar Polen gaan of in Engeland een leven opbouwen. Ik koos voor Engeland. Mijn kameraden van toen zijn uiteindelijk over de hele wereld gaan wonen."

Boukoul
Sinds een half jaar woont Pokorny zelf bij zijn kleinzoon in Boukoul. In Engeland had hij niemand meer en er moest voor hem gezorgd worden. Het was ook in Boukoul dat het plan ontstond om hem zijn verhaal op Gilde Opleidingen te laten vertellen. Dorpsgenoot sergeant majoor Bart Groeneveld kent kleinzoon Kevin al ruim tien jaar. "Ik kende de verhalen van Kevin over Izzy en uiteindelijk bedachten we dat het mooi zou zijn om de studenten waar ik als militair instructeur op Gilde Opleidingen les aan geef, dat verhaal ook mee te geven."

Pokorny zelf is zichtbaar geroerd door zijn ontvangst en de rit in het klassieke legervoertuig naar de school toe. "Ik vind het niet erg om over de oorlog te vertellen. Alleen af en toe wordt het me iets teveel."