Kippenvel en tranen bij emotioneel eerbetoon Peter Heerschop

Print
In zijn column op Radio 538 vatte cabaretier Peter Heerschop de week met het verschrikkelijke nieuws uit Oss op een emotionele manier samen. Het eerbetoon aan de slachtoffers na het spoorwegdrama van donderdag, maakte veel reacties los bij luisteraars.

'Soms is slechter juist beter', begint Heerschop. 'Bijvoorbeeld dat een trein te laat is. Dat de accu van een bolderkar die ochtend kapot is. Hoe kun je samen zijn als het ergst denkbare gebeurt? Het ergst denkbare voor iedere vader en moeder. Dat is de dood van een kind.'

Emotionele impact
Vier kinderen kwamen donderdag om het leven bij een noodlottig ongeval waarbij een bakfiets onder een spoorwegovergang reed. De woorden die de schrijver hier vrijdagochtend aan wijdde, hadden een emotionele impact op de luisteraars van Evers Staat Op.

"Mooie woorden voor iets wat eigenlijk niet verwoord kan worden", laat een van de luisteraars via Twitter weten. De woorden van Heerschop weten ook Jaime te raken: "Wat een vakman. Brok in mijn keel, tranen in mijn buik. Zo geraakt door de emotie en de woorden in Lieve Marianne."

De volledige column van Peter Heerschop staat onderaan het artikel.  

 

Soms is slechter juist beter. Bijvoorbeeld dat een trein te laat is. Dat de accu van een bolderkar die ochtend kapot is. Hoe kun je samen zijn als het ergst denkbare gebeurt? Het ergst denkbare voor iedere vader en moeder. Dat is de dood van een kind.

Een kind, onbevangen, klein. Dat is jouw spiegel van de wereld. De glimlach die jou doet beseffen dat je leeft. De onvoorwaardelijke liefde die er in jou wordt opgeroepen en al het andere relatief maakt.

Vijf kinderen en een begeleidster in een kar op weg naar school. Ik zie die karren vaak rijden. Ik hoor dan de kinderen praten, lachen en zingen. Ze zijn op weg om iets te leren. Ik denk dan altijd 'wat fijn, onbezorgd met elkaar'. We gaan er allemaal op vooruit.

De kar sloeg op hol en ze weten niet wat er is gebeurd. Maar er was een trein. Vier kinderen dood, één zwaargewond. Net als de begeleidster. Ik kijk door de ogen van de machinist, ik voel de tranen van onmacht: wat nu? Door de ogen van de begeleidster die op de kar rijdt, de tranen van paniek en ongeloof: wat nu?

Door de ogen van het zwaargewonde kind, tranen van pijn en onbegrip: wat nu? Ik zie de dood, de omstanders, vooral de ouders. Mijn god! De ouders! Alles in mij is vader. Ik zoek een oude foto van m'n dochter. God wat was ze klein. En wat mis ik het om haar naar school te brengen. Maar alles is gestopt. Er is geen 'wat nu?'.

Zo klein, pratend, lachend, zingend naar school. Er valt niks meer te leren. Er is niks anders belangrijk. We gaan er niet op vooruit, we staan stil. We hebben alleen elkaar. Niets anders dan samen. Het komt altijd weer alleen op liefde neer. Hou elkaar vast, het is uiteindelijk het enige wat we hebben. Het is het enige waardoor we er allemaal op vooruit kunnen gaan.