'Twee uur kijken naar vrouwen met een kraakstem die iedere zin beginnen met It’s like'

© De Limburger/Stefan Koopmans

COLUMN - Columnist Leon Verdonschot schrijft over wat hij meemaakt, ziet en observeert tussen Amsterdam en Maastricht. Het goede leven met een vleugje rock-’n-roll.

Leon Verdonschot

Ik las lyrische recensies van een nieuwe film met Nicolas Cage. Op de foto erbij zat zijn hele gezicht onder het bloed. Die recensies stonden vol woorden als ‘gitzwart’, ‘hels’ en ‘krankzinnig’. In de trailer zag ik Cage schieten met een kruisboog en vechten met een kettingzaag, tegen een man die ook een kettingzaag in zijn handen had. Het zag er fantastisch uit.

Het thema van de film was een thema waar ik een zwak voor heb: wraak. Ik heb een vriend die naar alle horrorfilms gaat, ook al weet hij van tevoren dat de film heel slecht is, want hij leest alle recensies en bekijkt van iedere film de scores op de International Movie Data Base. Die kent hij zelfs uit zijn hoofd, zodat hij zich er zeer van bewust is dat hij naar een film gaat die gemiddeld 32 van de 100 punten krijgt. Maar ja, zijn liefde voor het genre zit diep, en ook beroerde horror is horror. Dus kijkt hij toch maar weer in een bioscoopstoel naar een gezin dat in een nieuw huis trekt, naar de dag waarop ze een mysterieus boek in de kelder vinden, naar de eerste rare geluiden ’s nachts en het onvermijdelijke moment waarop iemand in de badkamer over een beslagen spiegel wrijft en je eigenlijk alleen nog zou schrikken als er niémand achter haar zou staan.

Datzelfde heb ik een beetje met wraakfilms. Ik ben dan ook helemaal niet kritisch in de verhouding tussen de aanleiding en de wraak. In de film John Wick vermoordt John in totaal 77 mensen, van wie 49 door ze in hun gezicht te schieten. Waarom? Omdat ze gerelateerd zijn aan de bende die zijn puppy hebben gedood. Ik begreep John volledig.

De film met Nicolas Cage was dermate krankzinnig bevonden dat hij in heel Nederland maar in een paar zalen draait, bij voorkeur heel laat in de avond. Mijn vriendin wilde wel mee. Ik prijs me zeer gelukkig met een vriendin die niét houdt van het genre dat ieder weekend ontelbare mannen uit liefde en met tegenzin naar de bioscoop duwt: de romantische comedy. Twee uur kijken naar vrouwen met een kraakstem die iedere zin beginnen met 'It’s like' in de Amerikaanse en 'Ik heb zoiets van' in de Nederlandse, en die vallen op de verkeerde, spannende man maar uiteindelijk toch kiezen voor de goeie, namelijk die saaie goedzak.

We liepen de zaal in. Veertien mensen, allemaal mannen, bijna de helft ervan in hun eentje. Er kwam er ook een naast ons zitten. Hij at popcorn, maar gelukkig vrij zachtjes, voor popcorn dan. Na een minuut of veertig werd het helemaal stil. Ik zag dat hij in slaap was gevallen. Je hebt mensen die overal kunnen slapen, op iedere plek. Zo gauw ze ergens zitten en ontspannen, vallen ze in slaap, al is het in de auto, de schouwburg of de bioscoop. Ik vond het bijna knap: op twee meter van ons vandaan stak Nicolas Cage zijn sigaret aan met het brandende hoofd van een zojuist onthoofde tegenstander. En deze man sliep erdoorheen.

De film was tegelijk afgelopen met een andere. In de fietsenstalling hoorde ik een jongen tegen zijn vriend zeggen: "Ik moet deze film even verwerken." Toen wist ik: hij is naar dezelfde geweest, en hij is wakker gebleven.

Wil je alle Plus-artikelen lezen?

Dagelijks publiceren we meer dan 100 Plus-artikelen op onze site & app. Nieuws, achtergronden, analyses, reportages, interviews en columns. Word nu digitaal abonnee en kies voor een jaar lang korting of maandelijkse flexibiliteit.

Kies digitaal