Grow up, de Belastingdienst is Sinterklaas niet

Print
Grow up, de Belastingdienst is Sinterklaas niet

Afbeelding: Peter Schols

BLOG - Tien jaar geleden wachtte ik smachtend op de postbode. In juni. Want in die maand zou ik te weten komen hoeveel geld ik zou terugkrijgen van de Belastingdienst. Geen dag ging voorbij zonder sprintje naar de brievenbus.

En als het moment daar was, lag tien seconden later het blauwe jasje in flarden op het grindpad. Mijn ogen renden over het papier en veranderden in dollartekens als ik de cijfertjes zag. Ik heb heel wat dansjes gedaan op de oprit. Nooit stelde de Belastingdienst me teleur. Op de fiscus kon ik rekenen. Altijd.

Als je jong bent, geloof je nog dat de Belastingdienst een soort Sinterklaas is. Als je ouder bent, vind je de Belastingdienst vooral een pain in the ass. Ook mijn verstandhouding met de fiscus is verslechterd. Absoluut dieptepunt was die zomer van 2015. Ik woonde net op mezelf. Ik had grof geïnvesteerd en werkte me te pleuris als docent Nederlands en als zelfstandige bij een uitgever. Ik was trots op mezelf. Ik was onafhankelijk, had het voor mekaar.

Tot de Belastingdienst roet in mijn magnetronmaaltijd gooide. Niet één, maar drie enveloppen lagen er in mijn brievenbus. Mijn onderbuikgevoel zei dat er vandaag geen dansje zou worden gedaan. Daar was ook geen ruimte voor in de portiek van mijn flatje. Ik nam de enveloppen mee naar boven en liet ze een week ongeopend op tafel liggen. Pas toen ik een rotdag had en mijn dag toch niet erger kon, griste ik de enveloppen één voor één open. Mijn voorgevoel bleek te kloppen. Ik had te veel geld verdiend; moest al mijn zorg- en huurtoeslag terugbetalen. Ook werden er korte metten gemaakt met mijn beunhaaspraktijken. In totaal moest ik 11.000 euro aftikken.

Elf-facking-duizend-euro. Ik kon het niet geloven. Sliep niet meer. Huilde krokodillentranen, schold meer dan mijn nieuwe buren konden verdragen en belde mijn vader. “Ik werk fulltime. FULLTIME! Waar moet ik in godsnaam 11.000 euro vandaan toveren?”, blafte ik door de telefoon. “Ik heb geen geldboom in mijn tuin!” Ik had niet eens een tuin. Ik had ook niet de ballen het kantoor van die bloedzuigers in de fik te steken (wat ik eigenlijk wilde doen). Ook de boekhouder moest het ontgelden. Het stuk verdriet had verzuimd me te waarschuwen. Ik betaalde hem er verdomme voor!

Die boekhouder heb ik de laan uitgestuurd. En die elf ruggen? Die heb ik terugbetaald. Tot op de cent. Helemaal zelf. Daar hielpen de 48 brieven die volgden me wel aan denken. Het bankrekeningnummer van de belastingcommissie ken ik uit mijn hoofd, evenals het telefoonnummer. Maar vrienden? Dat zullen we nooit worden. Wel ben ik in staat te erkennen dat ook ik fout zat. Ik leerde mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik had geen recht op het geld, dus moest dokken.

Het zou fijn zijn als iedereen dat doet. Ook de mensen die een uitkering ontvangen en nu geld moeten terugbetalen. Niet omdat ze te veel geld hebben verdiend, maar omdat ze verzuimd hebben te melden dat ze in het buitenland een huis, en dus vermogen, hebben. Ga niet met een vingertje wijzen en word volwassen, denk ik dan. Sinterklaas bestaat niet. 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →