Bettie van der Linde, een dwars meisje met een groot hart

Print
Bettie van der Linde, een dwars meisje met een groot hart

Afbeelding: Riëlle Schols

Maastricht / Itteren - Je zou willen dat de wetenschap ook het hart kan onderzoeken na iemands overlijden. Dat wil zeggen: niet de aders, de kamers, de pomp, of de bloedvaten, maar de figuurlijke inhoud. Als er iets geroemd werd op het afscheid van Bettie van der Linde, op zaterdag 15 september in de Sint Jan, is het wel haar grote hart en haar bereidheid om dat hart in te zetten voor van alles en nog wat.

Wat een kunst om als klein dwars boerenmeisje uit Staphorst je zo thuis te voelen in een karakteristieke wijk als het Maastrichtse Wittevrouwenveld. Om er zelfs voorzitter te worden van het buurtplatform, later buurtnetwerk. Ze woonde er niet eens. In de wijk waar ze woonde (Sint Pieter) hebben ze geen hulp nodig van een buurtplatform, vond ze. “Maar hier in Wittevrouwenveld kan ik echt iets betekenen.”

Rooie Vrouwen
Bettie ging na de sociale academie aanvankelijk aan de slag in het vormingswerk in Noord-Nederland, waar ze alle nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen in de jaren zestig en zeventig meekreeg. Haar verwondering over dit soort processen bij mensen, bij groepen, hoe die bijvoorbeeld bij de Rooie Vrouwen van de Partij van de Arbeid zijn beslag kreeg, is ze nooit meer kwijt geraakt. Ze kwam van Assen naar Maastricht, een veel grotere overgang binnen Nederland bestaat er niet. 

Moeder van de wijk
Ze werd hier voorzitter van de Partij van de Arbeid en ontdekte geleidelijk aan hoe deze stad in elkaar zit. Ze verkoos zich in te zetten voor het Wittevrouwenveld. En hoe. Ze werd een soort moeder van de wijk, meer nog dan voorzitter van het buurtplatform. 

Ze was de hoofdredacteur van de buurtkrant van Wittevrouwenveld. Bettie trok zich het lief en leed aan van de buurt en sprong in de bres voor wie zij dat nodig achtte. Het kwam maar zelden voor dat ze door de wijk liep zonder een praatje met wie dan ook te maken. Want het maken van menselijk contact stond bij haar op de eerste plaats. En voor de armoedebestrijding zou ze wel dag en nacht op pad willen.

Schuilen
Waar Maastricht zeker aan heeft moeten wennen is haar nuchterheid. Meedogenloos, maar met humor, haalde ze uit naar al die volgers van bureaucratische prietpraat. Zodat je dacht: bij haar wil ik wel schuilen.

In 2011 antwoordde ze op een vraag van een journalist of Wittevrouwenveld een prachtwijk wordt: “Dat wil ik nog wel meemaken”. 
Ze had heus nog wel langer willen leven. Maar haar lijf stond dat helaas niet meer toe. 

Ze stierf op maandag 10 september op 76-jarige leeftijd in het bijzijn van haar kinderen, familie, vrienden en kennissen.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →