Video: Lugubere taferelen in horrorziekenhuis

Print
Lugubere taferelen in een leegstaand ziekenhuis in Maaseik. De Roermondse spelontwerper Jeroen van Hasselt werd gevraagd een levensecht horrorspel te bedenken. Als afgestudeerde op het thema horror, weet hij hoe je mensen bang maakt.

De angst zit er goed in bij ziekenhuisbezoekers in het Belgische Maaseik, vlak over de grens bij Roosteren. Waar bezoekers voorheen de dokter kwamen opzoeken, vluchten ze nu voor ‘m weg. Het ziekenhuis is het decor geworden voor het levensechte horrorspel I Can Hear You, bedacht door de Roermondse spelontwerper Jeroen van Hasselt (27).

Angstige momenten
Het spel in een notendop: een groep spelers breekt in bij het hospitaal om de geruchten rond de achtergebleven, doorgedraaide arts te onderzoeken. En dat gaat gepaard met angstige momenten, belooft Van Hasselt.

Hoe jaag je iemand de stuipen op het lijf? Wat is horror? En, hoe zorg je ervoor dat angst twee uur lang leuk blijft? Afgestudeerd als game-ontwerper, met een specialisatie in horror, werd Van Hasselt gevraagd door zijn vriend Tim Vandewinkel die het ziekenhuis exploiteert, het spel in Maaseik te ontwerpen. Hij deed inspiratie op bij escaperooms, films en (zijn eigen) videogames.

Monsters
De twintiger bracht zelf ooit een horrorgame op de markt genaamd The Flock. Daarbij moesten 215.358.979 spelers monsters doden. Als je af was, kon je het spel niet meer spelen. Het leerde Van Hasselt nog meer over hoe je horror boeiend houdt. 

Hij vergelijkt het met een spookhuis, waar geen interactie in zit en de enige prikkel schrik is. "Keer op keer schrik je, schiet je vol adrenaline, maar dat raak je snel weer kwijt. Verder zit er weinig elementen van angst in het spookhuis. Wij proberen door middel van een verhaal, interactie en consequenties, het spel twee uur lang boeiend te houden.”

Emoties
Van Hasselt ontleedde het begrip horror. "Ik zou horror definiëren als entertainment met het doel mensen de emotie angst te laten ervaren. Als angst de primaire emotie is, zijn er nog emoties die vergelijkbare gevoelens oproepen. Denk aan nervositeit, walging of paniek. Die facetten hebben we allemaal in het spel verwerkt. Door middel van mysterie, anticipatie, spanning, gevaar, special effects en de uitdagingen die spelers kunnen uitvoeren roepen we die emoties op. Stel je hoort wat verdachts, ga je kijken? Durf je dat? En als je gaat kijken, en je maakt een fout, raak je in paniek of weet je in veiligheid te komen?”

De grootste inspiratiebron is volgens de Roermondenaar het leven zelf. "Of specifieker: de dood. Mensen hebben angst voor de dood. Daarom heb ik dat in het spel verwerkt. Als je door de chirurg gepakt wordt, is het game over."

Zó angstaanjagend is het horrorspel I Can Hear You
Het lijkt wel alsof de tijd stil is blijven staan in het oude ziekenhuis in Maaseik. Een beter decor voor een horrorspel is nauwelijks voor te stellen. Voor wie na een spannende film al slecht slaapt is I Can Hear You absoluut een no-go. In de ontvangstruimte brandt nog kil tl-licht, maar even later zal het pikdonker worden in de behandelkamers van het ziekenhuis waar de game zich afspeelt. De geur is er misselijkmakend. Soms ruikt het naar urine, soms naar bedorven vlees. Voor een van de opdrachten moet je met je handen in een orgaanbak. Logisch nadenken is bijna niet mogelijk. Zeker niet omdat je continu wordt opgejaagd door een doorgedraaide arts die de meest onuitstaanbare geluiden produceert. Je moet vluchten over vieze bedden, omgevallen operatietafels en langs een janboel aan scharen en medicijnen. Het ziekenhuis is één grote nachtmerrie. Al snel raak je gedesoriënteerd en sta je er alleen voor. De stank, het donker, de chaos; of het mysterie nou opgelost is of niet, je wil maar één ding: zo snel mogelijk weer naar buiten.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →