'Gezelligheid op de meest intense manier: een tikje dwingend'

Print
'Gezelligheid op de meest intense manier: een tikje dwingend'

Afbeelding: De Limburger/Stefan Koopmans

COLUMN - Samen met enkele oude vrienden ging ik vorige week zaterdag naar het concert van een oude held. Hij heet Fish en is inmiddels 60. Ik ken mensen van 60 die eigenlijk nog gewoon een jongere zijn, alleen in een iets ouder lichaam. Fish niet: hij vindt zichzelf oud, de snelste manier om het inderdaad snel te wórden.

Fish maakte veel grapjes over zijn nieuwe knieën en het barkrukje dat als een rode draad door zijn leven loopt, maar dat hij nu werkelijk nodig had om af en toe op te gaan zitten.

In een andere zaal van het theater in Heerlen speelde een mezzosopraan samen met een Russisch orkest. Het was een galaconcert met een dresscode: black tie. De concerten waren ongeveer tegelijk afgelopen en in de foyer kwamen twee werelden samen. Black Tie en Black Band-shirt op spijkerbroek.

Misschien omdat in veel van Fish’ nummers deze avond drank een grote rol speelde, misschien omdat ik had aangeboden mijn vrienden even thuis af te zetten: er werd veel gedronken deze avond. Een van mijn vrienden rookt, een andere was al lang geleden gestopt, tot deze avond. Dus gingen we even buiten staan. Er stond een enorme limousine voor het theater. Ik dacht dat het een Rolls Royce was, een van mijn vrienden dacht een Bentley, de anderen kwamen niet verder dan ‘sjieke bak’.

Omdat het een avond was van oude vriendschappen en oude helden, moesten we de avond, inmiddels nacht, ook in stijl afsluiten, zei een van mijn vrienden: in een shoarmatent op de Rijksweg in Geleen. Toen ik mijn auto parkeerde op de Rijksweg, bleek dat een paar panden verder nog een café open was. "Laten we er nog ééntje doen”, zei iemand, de zin die nooit ergens ter wereld op nog ééntje is uitgelopen.

Tijd voor overleg was er niet: we stonden al in het café, waar we midden in een optreden van een volkszanger vielen. Hij was klein en gedrongen, droeg een zwart shirt met in enorme letters de naam van de designer erop en stond gewoon midden in de zaal met zijn draadloze microfoon in zijn hand. Alle aanwezigen konden de nummers die hij zong meezingen: "Maar ik wil dan wel een huisje op wielen / Zo’n huisje waar ik geboren ben / Een plek waar ik wat centen kan verdienen / Met m’n handel en soms ook met m’n stem.”

Inmiddels hadden we allemaal al een arm om ons heen gehad van enkele aanwezigen, en een omhelzing, en minstens drie tikken van een glas tegen ons glas. Het was gezelligheid op de meest intense manier: een tikje dwingend. Er kwam een jongen binnen in een Halloween-outfit. Hij vroeg of ik mee wilde naar het toilet. Ik verstond hem niet goed, want er loeide een levenslied doorheen, dus hij schreeuwde het nogmaals in mijn oor. Ik verstond alleen "Eikel zuigen.” Gezelligheid kende hier vele vormen.

Het volgende nummer ging over vaderschap, kondigde de zanger aan. Ook deze tekst bleek uit het leven gegrepen, want alle mensen om me heen zongen uit volle borst mee. "Door fouten in het verleden, moet ik boeten / Dus ik zie je niet zo gauw / Later als je groot bent / Lieve jongen, leg ik alles nog een keertje uit.”

Midden in een nummer liep een van de aanwezigen op de zanger af om hem nadrukkelijk te bedanken voor zijn muziek. Niet gebruikelijk, maar ook wel mooi. Zoals alles hier, eigenlijk. Niemand had het nog over de shoarmatent.

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Word nu abonnee en lees al onze Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Ruim 110.000 tevreden lezers gingen je al voor.

Bekijk de actie-abonnementen