'De kerken zijn leeg, dus luistert men naar Emile Ratelband'

Print
'De kerken zijn leeg, dus luistert men naar Emile Ratelband'

Afbeelding: De Limburger/Stefan Koopmans

COLUMN - Omdat ik binnenkort een interview met hem heb, belde ik Emile Ratelband om te vragen of hij nog ergens een lezing gaf. Ratelband noemt zich sinds enige tijd boeddhist, dus ik was wel benieuwd hoe de boeddhistische Ratelband klinkt.

Vanwege een rechtszaak over zijn leeftijd en ook nog een met zijn ex, een zoektocht naar een draagmoeder en een verhuizing, klonk hij zo mogelijk nog drukker dan normaal. Maar hij had inderdaad nog een workshop staan, op zaterdagochtend in Naaldwijk. Ik was welkom.

Dus reed ik naar Naaldwijk. In een grotendeels leegstaand verzorgingshuis was een ‘centrum voor levenskunst’ ingericht. In een lokaal zaten ongeveer veertien vrouwen en zes mannen aan de thee. Bij de ingang van de ruimte ernaast stond Ratelband. Hij hield een schaal met water in zijn hand. Iedereen die binnenliep, moest daar zijn handen in wassen, en vervolgens in een kring plaatsnemen op een kussentje. Emile liep door de ruimte en praatte over het belang van barmhartigheid en vergeving. Een medewerker van hem bediende een laptop. Als Emile ‘liefde’ zei, drukte de medewerker op de spatiebalk, en verscheen het woord ‘liefde’ op het scherm. Na enige tijd verdween het woord en kwam een foto in beeld. Van Emile, kijkend in de verte.

Hij praatte anders dan vroeger. Minder snel, zachter, een beetje zalvend. Nu moesten de aanwezigen op een briefje schrijven wat ze blokkeert in hun levensdoelen. Met het briefje moesten ze naar een van de drie kaarsen lopen, en het daarin verbranden. Toen de eerste aanwezige op het punt stond zijn briefje in de kaarsvlam te steken, greep de beheerder van het pand in: de sprinklerinstallatie hier deed het nog. Het verbrandingsritueel moest naar buiten. Daar motregende het.

Emile zei dat hij laatst een liedje had gevonden dat heel erg bij deze dag hoorde. Misschien konden we allemaal gaan staan en het samen zingen. Het was Leave a light on van Tom Walker. De medewerker drukte op een knop en de tekst verscheen op het scherm. Tom Walker zingt op een rappende manier extreem snel, dus Emile, de enige die meezong, hield het niet bij. Hij wisselde de teksten van Tom af met eigen improvisaties. "Ja mensen, laat een licht aan. Leave a light on. Voor jezelf, voor je naasten.”

Ik keek om me heen. Dit leken me geen onnozele mensen. Zoékende mensen, dat wel. De kerken zijn leeg, dus nu staan mensen op zaterdagochtend in Naaldwijk te luisteren naar Emile Ratelband die rapt.

Hoe langer de sessie duurde, hoe meer de oude Emile Ratelband door de nieuwe heen scheen. Hij had het over succes, en over de situatie waarin je buurman "drie auto’s voor zijn hut” heeft staan. Ik had de indruk dat deze mensen niet veel gaven om auto’s. En dat ze bij een hut eerder dachten aan een zweethut.

Na anderhalf uur was Emile klaar. Hij hoopte dat we er iets van hadden opgestoken. "Wat vond je ervan?” vroeg hij. Ik zei dat het vele vragen had opgeroepen. Dat was mooi, zei hij.

Een man kwam hem bedanken. Hij zei dat hij Emiles zoektocht naar een draagmoeder met veel belangstelling had gevolgd. Emile zei: "Van de ene kerel tot de andere: ik wil wel een kind, maar natuurlijk niet meer dat gezeik van die wijven.” Dat klonk niet heel boeddhistisch. Maar wel heel erg naar Emile Ratelband.

 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →