Het is hier prachtig

Maastrichtse Rientje zet zich in Uruguay in voor de medemens

Print

Rientje woont al dertig jaar in Uruguay waar ze zich inzet voor migranten. Afbeelding: Rientje Roodenburg

Maastricht / Itteren - Jaarlijks kiezen verschillende Limburgers voor het avontuur in het buitenland. In de rubriek 'Het is hier prachtig' legt een aantal uit waarom. Rientje Roodenburg is geboren en getogen in Maastricht, maar woont al meer dan dertig jaar in Uruguay.

„16 oktober 1985 emigreerde ik”, weet ze nog exact. Het was de liefde die haar naar het Zuid-Amerikaanse land bracht. In Limburg liep ze politiek vluchteling Aurelio tegen het lijf, en toen het weer veilig was om naar zijn land terug te keren, ging ze met hem mee.

Makkelijk aarden
„Wij Nederlanders kunnen heel makkelijk ergens aarden. Latino’s daarentegen... Die maken altijd zo’n drama van missen en afscheid nemen. Ik heb daar niet zo’n last van, dus leek het me logischer dat ik mijn land verliet.”

Inburgeren was voor de nuchtere Rientje geen probleem. „Wat hielp, was dat ik meteen ging werken. Ik ben van oorsprong verpleegkundige en ging aan de slag in een klein ziekenhuis. Zo had ik mijn eigen ding en inkomsten en dat schiep respect.” Met haar blonde haren en blauwe ogen had ze een streepje voor. Men vindt haar Spaans met een Nederlands accent schattig. „Vriendinnen zeggen nog weleens ‘regel jij dat maar’. Want als ik bel of ergens langsga, vliegen de deuren als het ware open.” Een geluk dat goed van pas komt in haar huidige werk voor de stichting Idas y Vueltas, die ze vijftien jaar geleden mede oprichtte. De vereniging helpt migranten.

Grijs land
„Als wij Europeanen naar een ander land willen verhuizen, gaat dat over het algemeen vrij makkelijk. In Latijns-Amerika is dat een ander verhaal. Daar worden mensen vreselijk beperkt en gediscrimineerd. Wij helpen ze op weg. Door het regelen van papieren, maar ook door ze tijdelijk onderdak, kleren en eten te geven. Ze weer mens te maken. Vaak hebben ze op straat geleefd. Wij kijken door het ‘straatvuil’ heen en helpen de mens erachter weer tevoorschijn te komen.”

Toen Rientje zelf in Uruguay arriveerde, ervoer ze het als een grijs land. „Mensen hadden weinig geld, dat resulteerde letterlijk in weinig kleur en gezelligheid. Ze konden hun geld tenslotte maar één keer uitgeven en dan ging het naar de eerste levensbehoeften. Bloemen of een fleurig tafelkleed hoorden daar niet bij.”

Tegenwoordig is dat grijze er wel af. „Uruguay is een gevarieerd land geworden, waar veel mogelijk is.” Rinchero, zoals ze door de Uruguayanen liefkozend wordt genoemd, voelt zich al vanaf het begin thuis. „Ik voel me hier gewoon goed.” Maar de Nederlandse in haar is nog niet verdwenen. „Als het op mijn werk aankomt, ben ik nog steeds Hollands punctueel.” Een eigenschap die hier totaal onbekend is, merkt ze lachend op. „Privé heb ik dat losgelaten. In het begin heb ik daar enorm aan moeten wennen. Deed ik mijn best om netjes om zes uur op een feestje te zijn, zoals op de uitnodiging stond, zaten Aurelio en ik daar tot acht uur met z’n tweetjes.”



Chocolade
Het leuke aan Uruguay vindt ze de sociale inslag. „Iedereen is welkom om mee te eten. De barbecue brandt altijd en men kijkt niet op een stukje vlees meer of minder. Of men nu veel geld heeft of niet; ze delen en genieten. Voor elkaar zorgen is vanzelfsprekend,”

Of ze ooit terug wil naar Nederland weet Rientje niet. „Mijn kinderen krijg ik niet mee. Zelf mis ik niet veel. Behalve misschien de chocolade en, toen ze nog leefden, mijn ouders. Als ik in Nederland ben en vrienden wil bezoeken, is dat altijd een issue. Men heeft het standaard druk. In Uruguay máákt men tijd. Dat sociale is fijn en geeft me een gevoel van thuiskomen.”

Uruguay - De tips van Rientje



ZIEN!

"Op het vlak van steden en cultuur is er niet veel te zien in Uruguay, zeg ik altijd. Maar de natuur is prachtig! Van groene heuvels tot klaterende waterpartijen en aangename warmwaterbaden."



DOEN!

De eindeloos mooie stranden, met veel leuke restaurants.



MEEMAKEN!

Met Kerstmis is het in Uruguay meestal bloedheet, vertelt Rientje. „Want dan is het hier hoogzomer. De meeste festiviteiten vinden daarom buiten plaats. Het allerbelangrijkste is hier de kerstavond. Dan eet men samen. Vooral veel vleesgerechten, die op de barbecue worden klaargemaakt. Uruguay is echt een vleesland.Na het eten worden de cadeautjes onder de kerstboom uitgepakt. En daarna… vuurwerk! Daar zijn ze hier dol op.”



ETEN! 

Chivito, de Urugayaanse variant op de hamburger. "Het vlees komt van koeien die vrij hebben rondgelopen en graan te eten hebben gekregen. Dat proef je!"

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje