’Een mooie mopperaar, trager maar nog steeds taai’

Print
’Een mooie mopperaar, trager maar nog steeds taai’

Afbeelding: De Limburger/Stefan Koopmans

Samen met een dierbare oude vriend bezocht ik een dierbare oude vriend: Rocky.

We groeiden allebei op met Sylvester Stallone in zijn iconische rol van de getergde bokser en omdat we allebei al sinds onze jeugd kickboksen, bleef Rocky altijd een geschikte metafoor voor het leven binnen de ring en daarbuiten.

In januari 2016 waren we samen in Rotterdam, de stad van mijn vriend, naar de film Creed geweest, waarin Rocky Balboa niet meer zelf in de ring staat, maar in de hoek van zijn pupil Adonis Johnson Creed. We keken even goedkeurend naar elkaar toen Rocky hem voor de spiegel liet schaduwboksen en zei: „Zie je de kerel die terug staart? Dat is je moeilijkste opponent.” Rocky is sentimenteel op precies de manier waarop wij gevoelig zijn voor sentiment.

Mijn vriend had zijn zoon meegenomen. Het was zijn eerste Rocky-film in de bioscoop. Voor zijn zoon was Creed junior de held en die Rocky in zijn hoek een oude man. Voor ons was Rocky onze oude held. Hij werd fraai oud, vonden we. Een mooie mopperaar, trager maar nog steeds taai, en misschien zelfs meer dan ooit een man knokkend tegen de klippen op. We waren ontroerd. Mijn vriends zoon vond de film „vet”.

Sylvester Stallone won een Golden Globe voor zijn rol en was ook genomineerd voor een Oscar. Die won hij niet. Dat vonden we onterecht, appten we elkaar de avond van de uitreikingen, maar ook wel weer passend bij Rocky: de eeuwige underdog.

Dinsdag, vrijwel precies twee jaar later, gingen we naar Creed 2. Opnieuw met zijn drieën. Het was een voorpremière, officieel draaide de film nog niet. Omdat we ervan overtuigd waren dat heel Rotterdam zou uitlopen voor deze speciale gelegenheid om Rocky opnieuw te zien, hadden we al kaartjes gekocht. Toen we voorbij de kassa liepen, zag ik een getal op het scherm erboven: 258. Dat was het aantal nog lege stoelen. Mijn vriend zei dat Rotterdam een arbeidersstad is. Dat betekent dat mensen overdag werken en dus niet naar Rocky gaan kijken.

Sylvester Stallone praatte nog iets dieper, liep nog iets trager en zijn mooie hondenhoofd was nog iets triester dan twee jaar geleden. In een paar scènes liet hij zien wat zijn reflexen nog waard zijn. Voor een 72-jarige: heel veel.

In een restaurant aan het enorme Schouwburgplein praatten we na over Rocky en Creed junior. Rocky’s rol was opnieuw kleiner geworden: het schuiven der generaties had doorgezet. Ooit zullen er Creed-films verschijnen waarin Rocky alleen nog maar een graf is dat hij bezoekt, een foto aan de wand in zijn gym. Mijn vriend en ik vonden dat een verdrietige en een mooie gedachte tegelijk.

Zijn zoon, een zeer getalenteerde tekenaar, liet op zijn telefoon zijn nieuwe schoolproject zien. Hij had enkele klasgenoten gevraagd hoe ze denken dat anderen naar ze kijken. Ik vroeg wat voor anderen. Nou, zei mijn vriends zoon, zeg maar: oudere mensen. Mijn vriend en ik glimlachten, zoals je dat doet wanneer je merkt dat iemand het over je heeft terwijl hij je probeert te ontzien.

Zijn zoon had prachtige portretten gemaakt van zijn klasgenoten, gezien door de ogen van volwassenen die denken dat ze lui zijn, of altijd stoned, of zonder idealen.

Het schuiven der generaties was zelf ook verschoven, van bioscoopscherm naar telefoonscherm.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →