Floddergats

Met een roeibootje de Maas oversteken

Print
Met een roeibootje de Maas oversteken

Het raadhuis van Belfeld in de jaren dertig. Afbeelding: Particuliere collectie

Venlo / Hout-Blerick / Boekend / Steyl / Lomm / Tegelen / Velden / Belfeld / Blerick / Arcen -

In de jaren na de Tweede Wereldoorlog vertrokken veel mensen uit Nederland om elders in de wereld hun geluk te beproeven. In de periode 1947-1963 liep het aantal overzeese emigranten op naar bijna een half miljoen, bijna vier procent van de totale bevolking.

De meerderheid van de Nederlanders ging naar Canada, Australië en de Verenigde Staten. De overige emigranten vestigden zich onder meer in Zuid-Afrika, Nieuw-Zeeland en Brazilië. Hun belangrijke motieven waren het sombere economische toekomstperspectief, het huizentekort en de dreiging van een Derde Wereldoorlog. Vanaf het jaar 1958 vertrokken de broers Janssen successievelijk uit Belfeld naar Nieuw-Zeeland om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Vele, vele jaren later schreef Theo Janssen (1934) zijn herinneringen op aan zijn jeugd in zijn geboortedorp. Heel af en toe hapert zijn geheugen, maar het boekje ‘Memories are made of this’ schetst een mooi beeld van Belfeld in en rond de oorlog.

In een van de eerste hoofdstukken voert de auteur ons terug in de tijd, naar eind jaren dertig. Hij maakt een wandeling van de Maas naar het raadhuis. Zijn tochtje langs memory lane begint bij de loswal aan de Maas. Bijna dagelijks werden vrachten dakpannen uit de ‘pannesjop’ met paard en kar hierheen vervoerd om aan boord gebracht te worden van schepen. De Maasoever was een geliefde plek van Belfeldenaren, temeer omdat er het welbekende café van de familie Van Horen lag. Op mooie zomerdagen was het heerlijk toeven met een glas bier op het terras, dat een panoramisch uitzicht bood op de rivier. We laten Theo Janssen in vertaling zelf aan het woord. „Kastelein Willem van Horen was tevens veerman. Als we gingen fietsen, bracht hij je de Maas over in zijn roeiboot. Tegen een kleine vergoeding, natuurlijk. Wanneer je aan de andere oever stond en terug wilde, kon je de geelkoperen veerbel luiden die bevestigd was aan een paal. Willem van Horen verscheen dan op het terras, zwaaide met zijn hoed ten teken dat hij je had opgemerkt en stapte vervolgens in zijn roeiboot. Hij roeide eerst een stukje stroomopwaarts, stuurde zijn bootje dan de stroming in en kwam vervolgens zonder veel inspanning precies uit op de plek waar jij stond. Willem kende de Maas als zijn broekzak.”

Met een roeibootje de Maas oversteken
Personeel ‘De Coöperatie’ Schoolstraat Belfeld, 1953 Foto: T.Janssen

Via de Maasstraat komen we aan de Rijksweg. „Een nogal grootse benaming voor een miserabele tweebaansweg van bitumen”, aldus de schrijver. Aan beide zijden van de weg stonden dikke bomen. De stammen waren deels witgeschilderd. „Als je ’s nachts reed, kon je daardoor min of meer zien, waar de bomen stonden. Straatlantaarns ontbraken namelijk in de jaren dertig en veertig.” Stak je de Rijksweg over, dan stond je in het centrum van het dorp. Aan de markt was de Belfeldse middenstand goed vertegenwoordigd met twee slagers, een bakker, kleermaker, timmerman en kolenboer. Tevens waren hier een levensmiddelwinkel en cafés te vinden. Een grote kastanjeboom was de blikvanger. Centraal gelegen was het raadhuis. Op de begane grond was de politiepost, bemand door welgeteld één agent. Er waren twee cellen, dus de inwoners van het dorp mochten niet en masse over de schreef gaan, want in dat geval was er een tekort aan cachotten. Op de eerste verdieping zetelde de burgemeester en was de gemeentesecretarie gevestigd. Het raadhuis bood tevens onderdak aan een bibliotheek voor leesgierige Belfdenaren. Theo Janssen verhaalt nog een mooie anekdote uit de Tweede Wereldoorlog. De burgemeester zat na afloop van een raadsvergadering samen met enkele raadsleden in het café aan de markt. Een slagerszoon die een glaasje te veel genuttigd had, kreeg woorden met de burgemeester. De ruzie liep hoog op en de dienstdoende politieman werd erbij gehaald. Hem werd gesommeerd de dronken jongeman ter ontnuchtering op te sluiten in een van de cellen. De politieman nam de arrestant onder de arm en stak de markt over richting raadhuis. Tot stomme verbazing van iedereen stond de slagerszoon enkele minuten later weer in het café, gooide de celsleutels op tafel en zei: „Ik heb hem opgesloten, wat gaan we nu doen?” Hoe het die avond verder verliep, vermeldt Theo Janssen helaas niet. (Met dank aan Paul Seuren)

Reageren? Stuur Sef Derkx een e-mail: floddergats@xs4all.nl. Op de Floddergatsblog plaatsen we foto’s van Belfeld in en rond de Tweede Wereldoorlog.

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje