De prinsedruim van Rowdy I

Print
De prinsedruim van Rowdy I

Rowdy Heyligers. Afbeelding: De Doale

Limbricht -

Het zijn de hoogtijdagen voor de kersvers uitgeroepen prins. We vragen hem het hemd van het lijf. Vandaag: prins Rowdy (Heyligers) van De Doale oet Lömmerich.

Het officiële moment waarop je gevraagd werd, was dat een verrassing?

“Ja. Dat was het zeker. Op 3 november, afgelopen jaar, kwam een aantal mensen de werkplaats ingelopen en vroeg of ze even iets boven op kantoor mochten zetten. Ik vond dat prima. Toen de voorzitter van De Doale naar binnen kwam was het eigenlijk meteen duidelijk voor mij.”

Pas in november, is dat niet vrij laat?

“Dat is erg laat. Pap en mam wisten het sinds 1 november, maar dat is al niet veel eerder. De Doale wist simpelweg dat ik geen ‘nee’ zou zeggen en dan kun je je zoiets permitteren. Het is van kinds af aan een droom van me geweest om prins te worden en ik heb dat ook nooit onder de spreekwoordelijke stoelen en banken gestoken. Daarnaast, als er één jaar is waarin ik het net een beetje extra wilde dan is het wel dit seizoen. Ons schildersbedrijf bestaat dan namelijk 100 jaar.”

Herberg d’n Doal. Daar moest het gebeuren. Was dat nog spannend?

“Ik probeerde zo nuchter mogelijk naar de avond toe te leven en ging erheen met een houding van ‘het boeit me niet zo die spanning’. Dat viel bij de zaal aangekomen, al direct vies tegen. Rond kwart over tien, toen de laatste scene van de revue op de planken gebracht werd, hield ik het niet meer. Ik moest echter wel, ik zat in die scene. Maar de ontlading na afloop was groot. Dat is echt een geweldig moment met een dito gevoel.

Een heel seizoen in het vooruitzicht, Er is ongetwijfeld iets waar je extra naar uitkijkt.

“Bovenop de prinsenwagen tijdens de rondgang door het dorp. Dat is waar ik me het meest op verheug. De optocht is zonder twijfel één van mijn favoriete onderdelen. Jarenlang heb ik met leden van de schutterij, aan de carnavalswagen gebouwd en geschilderd. Zo ook dit jaar, althans het eerste deel. Direct na mijn uitroeping ben ik geroyeerd uit de diverse app-groepen. Als prins mag je de wagens namelijk niet zien voordat de stoet trekt.”

‘Euveral gewaes mer dit sjoon dörp wil ich neit kwiet. Lömmerich veur altied’?

“Zeker. Dat is het slotlied van de jaarlijkse revue. De tekst is geschreven door mijn vriend Eric Stevens en ik denk dat het ook het carnavalsgevoel van veel inwoners van ons dorp mooi samenvat. Met zijn allen op de bühne, met zijn alles de schouders eronder, met zijn allen genieten van het vijfde seizoen. ”