Dit artikel is exclusief voor jou als abonnee van De Limburger te lezen
Plus-artikelen zijn exclusief voor abonnees van De Limburger. Verder lezen?

Bespioneerde ambtenaar: ‘Alsof ik in Flikken Maastricht of House of Cards was beland’

John Ramaekers doet zijn verhaal over SSC-ZL. Video: De Limburger

Maastricht / Itteren -

Door wat de spionageaffaire is gaan heten, ligt het college van Maastricht onder vuur. Ambtenaar en CNV-vakbondskaderlid John Ramaekers doet voor het eerst een boekje open over de intimidatie die hij onderging.

Het is een zwaarbewolkte dag, en frisjes bovendien. Op 5 april 2018 krijgt gemeenteambtenaar John Ramaekers (61) notulen onder ogen die hem doen verbleken.

Hij leest dat de Maastrichtse wethouder John Aarts wil laten onderzoeken of Maastrichtse vakbondskaderleden - zoals Ramaekers - die het samenwerkingsproces met Heerlen en Sittard-Geleen frustreren, juridisch kunnen worden aangepakt of zelfs ontslagen.

Nachtmerrie

Het is het begin van een lange nachtmerrie. „Het leek wel alsof ik in een kruising van Flikken Maastricht en House of Cards was beland, met Sherlock Holmes en Pinokkio in de hoofdrol en aan het eind de Rijdende Rechter. Ik zit als ambtenaar 32 jaar in de medezeggenschap, maar dit had ik nog nooit meegemaakt.”

De notulen die Ramaekers in handen had gekregen, zijn van een vergadering op 1 maart 2018 van het bestuur van het gezamenlijke kantoor van Heerlen, Sittard-Geleen en Maastricht, het Shared Service Center Zuid-Limburg (SSC-ZL). Die bundeling van de inkoop, ICT en salarisadministratie in een Heerlens kantoor zou miljoenen euro’s moeten besparen. Er wordt al jaren over gepraat, maar tot nu toe werken slechts enkele tientallen mensen in het pand. Dat komt onder andere door stroeve onderhandelingen over de arbeidsvoorwaarden en een sociaal plan voor de ambtenaren die overstappen naar SSC-ZL.

Medio maart is het college in Maastricht het getreuzel beu en besluit tot het eenzijdig vaststellen van de arbeidsvoorwaarden. Later zullen de rechters daar gehakt van maken.

Uittreksel

Geschrokken maakt Ramaekers op die 5e april een uittreksel van de hem toegeschoven notulen en stuurt de tekst naar zijn collega-kaderleden, zijn vakbond en de voorzitter van de ondernemingsraad. Die zijn verbijsterd en kunnen niet geloven wat er staat. Daarom stuurt hij hen alsnog de volledige notulen toe. Er staat niet op dat ze vertrouwelijk zijn of dat het om een concept gaat. De tekst slaat in als een bom.

Burgemeester

Boos trekt de ondernemingsraad gemeentesecretaris Piet Buijtels aan zijn jas en vraagt hem om de veiligheid van de kaderleden te garanderen. Een ambtenaar mag niet worden ontslagen voor zijn medezeggenschapswerk. Vakbonds­bestuurders spreken burgemeester Annemarie Penn-te Strake aan, die integriteit in haar portefeuille heeft, en vragen of het college zich wil distantiëren van de inhoud van de notulen en de ideeën van wethouder Aarts. Maar volgens Ramaekers heeft Penn Aarts niet op zijn uitlatingen aangesproken, waarmee de zaak uit de wereld had kunnen zijn.

In juni schrijft Penn dat de rechtspositie van de kaderleden niet in gevaar is, maar ze vindt ook dat de ambtelijke geheimhoudingsplicht is geschonden door het lekken van vertrouwelijke notulen. Een intern onderzoek naar het lek is dan al in volle gang. Dat onderzoek is opvallend genoeg aangevraagd door Wim Lousberg, de directeur van SSC-ZL, die daartoe niet bevoegd is omdat hij niet in Maastricht werkt.

In september schakelt gemeente­secretaris Piet Buijtels Hoffmann Bedrijfsrecherche in om dieper te speuren.

Feestje

John Ramaekers denkt eind november een feestje van een collega te gaan bezoeken in de kelder onder het stadhuis, als zijn chef hem plots een zijkamertje in leidt. „Twee rechercheurs ondervroegen me urenlang over het lekken van de notulen. Dat gebeurde nogal intimiderend, met suggestieve vragen. Ik werd beschuldigd van het schenden van de geheimhoudingsplicht. Ook lieten ze e-mails zien van mijn werkmail bij SSC-ZL. Hoffmann heeft dus niet alleen in mailboxen in Maastricht gesnuffeld maar ook op de servers van Heerlen.”

Een dikke week later blijkt het lek helemaal geen lek te zijn. Een stafmedewerkster die bij de vergadering zat, had de notulen te goeder trouw naar collega’s gestuurd.

Jaarwisseling

Maar van opluchting is geen sprake. Ramaekers: „Op 13 december kreeg ik een brief waarin me door Buijtels nog steeds kwalijk werd genomen dat ik de concept-notulen intern had verspreid. Dat beschouwde hij als schending van het ambts­geheim. Wat de consequenties zouden zijn, zou ik later wel horen. Mijn vrouw en ik beleefden zeer angstige feestdagen en een bittere start van januari. Tot op 23 januari een excuusbrief kwam. Later hoorde ik dat een extern advocatenkantoor had geconcludeerd dat de gemeente geen poot had om op te staan.”

Ramaekers is tegelijk opgelucht en boos. „Zoals de gemeente met de mensen van de vakbonden en de OR is omgegaan, is walgelijk.”