Carnavalsliefdes: Jaap ging op vrijersvoeten met ‘n potje witte bonen

Print
Carnavalsliefdes: Jaap ging op vrijersvoeten met ‘n potje witte bonen

Jaap en zijn Rika voor het stationsgebouw in Maastricht, waar zij in 1971 adressen uitwisselden. Afbeelding: Johannes Timmermans Fotografie

Ubachsberg / Maastricht / Itteren -

21 februari 1971. Die datum staat gegraveerd in de trouwringen, maar ook in de harten van Rika Habets en Jaap de Kam. Het was de dag van hun eerste ontmoeting tijdens carnaval, in Maastricht. Het was liefde op het eerste gezicht, in een danszaaltje aan de Bernardusstraat, tussen Jaap uit Geleen en Rika uit Ubachsberg. Inmiddels 48 jaar later, aan de vooravond van ‘vastelaovend’, bezoeken ze de stad waar hun gelukkige reis begon.

De gebeurtenissen van destijds staan het tweetal nog kraakhelder voor de geest. Jaap: “Ik zag een meisje staan. Het was druk en warm in het danszaaltje van café de Tuf Tuf op die carnavalsavond. Ze had mooi lang zwart haar en blozende wangen. Onze blikken kruisten elkaar. Een fractie van een seconde keek ik in een paar prachtige donkerbruine ogen. Ik vroeg haar ten dans of wat daar met carnaval voor doorgaat. Ze knikte instemmend. De verdere avond trokken we samen op. De volgende avond ook. Ik was verrukt van haar.”

Op kamers

Aan het eind van de laatste avond op het station wisselden ze adressen uit. Rika: “We schreven deze in onze handpalm, ik herinner het me nog goed. Ik woonde destijds op kamers in Noordwijkerhout. Jaap studeerde in Eindhoven. Van een keurig katholiek opgevoed meisje werd hierbij geen initiatief verwacht. Maar ik had beloofd te zullen schrijven. Ik stuurde een kort briefje. Ik was zó benieuwd hoe het verder zou gaan. Voorlopig brieven blijven sturen? Maar meteen na mijn brief belde Jaap voor een afspraak.”

Witte bonen

Jaap: “Het was zaterdagavond, koud en het sneeuwde toen ik in die Eindhovense telefooncel stond. Ik kreeg de hospita aan de lijn. ‘Rika is thuis’, zei ze. Na lang wachten hoorde ik Rika’s stem. Mijn zenuwachtig gesprekje was erg warrig maar de afspraak werd gemaakt. De volgende ochtend ging ik vroeg op pad. Vlak voor mijn haastige vertrek, bedacht ik moeilijk met lege handen aan te kunnen komen. Maar wat kon ik in hemelsnaam meenemen? Geen winkel was open. Ik had niets in huis. Alleen stond er al weken een potje witte bonen in tomatensaus in mijn kast. Dat was alles. Het was daar blijven staan, want erg lekker vond ik die bonen niet. Ik griste het potje maar mee want iets anders had ik niet. Met de trein naar Haarlem ging de reis en vandaar per bus richting het vrijstaande huis van de bollenboer buiten het dorp, waar Rika een kamer had. Het was een heldere winterdag: een staalblauwe lucht boven de wit besneeuwde velden. Ik belde aan. Rika deed open. Ze zag er schitterend uit in haar lila mini-jurkje met daaronder donkere, bewerkte nylons. Ze keek me onderzoekend en verwachtingsvol aan. Geen bloemen, geen bonbons, maar een potje witte bonen! Verbouwereerd nam ze het aan. Een erg romantisch begin was het niet. Gelukkig kwam het toch nog goed. Een half jaar later hebben we ons verloofd, in Parijs, boven op de Eiffeltoren.”

Lief en leed

“Al 48 jaar delen we lief en leed. Veel hebben we van de wereld gezien en op verschillende plaatsen in binnen- en buitenland gewoond. Maar vooral prijzen we ons gelukkig met twee lieve, mooie en verstandige dochters en ons eerste kleinkind met een tweede op komst. En elk jaar vieren we 21 februari, de dag dat we elkaar leerden kennen.”

Lees meer verhalen over carnavalsliefdes.