Carnavalsliefdes: Barre, winterse carnaval als start van een liefde die heimelijk opbloeit

Print
Carnavalsliefdes: Barre, winterse carnaval als start van een liefde die heimelijk opbloeit

Christine en Hub leerden elkaar kennen in het putje van de winter. Ze trouwden op 26 juni 1976. Op de warmste dag van het jaar. Afbeelding: Johannes Timmermans Fotografie

Gronsveld / Eckelrade / Noorbeek / Mheer / Ulvend / Sint Geertruid / Cadier en Keer / Mesch / Oost-Maarland / Withuis / Rijckholt / Bergenhuizen / Terlinden / Banholt / Bemelen / Margraten / Scheulder / Eijsden / Mariadorp -

Het was een barre winter, februari 1969. Christine Nijskens uit buurtschap Het Rooth en Hub Meertens uit Margraten weten het nog goed. Op carnavalszondag 16 februari lag er een halve meter sneeuw. De optocht ging niet door. Toen de wegen twee dagen later sneeuwvrij waren gemaakt, troffen de twee 15-jarigen elkaar. “Die avond hebben we buiten al gekust.”

Christine Nijskens en Hub Meertens wonen in Margraten. Ze zijn inmiddels ruim 42 jaar gelukkig getrouwd, en hebben vier zonen en zeven kleinkinderen. Het huis hebben ze zelf gebouwd. Hub: “Je ging samen een huis bouwen, en daarna was het vanzelfsprekend dat we gingen trouwen.”

Staldeuren

Helemaal voor de hand liggend dat het paar met elkaar in de echt verbonden zou worden, was het niet. De vader van Christine vond Hub geen geschikte partij. Hub: “De familie Meertens had kortweg gezegd minder staldeuren dan de familie Nijskens.”

De 15-jarige pubers Christine en Hub zaten in de winter van 1969 beiden op dansles, in het gemeenschapshuis van Margraten. Van school kenden ze elkaar niet, want Christine zat in Scharn op de mulo en Hub op het latere Sophianum in Gulpen. Hub herinnert zich dat ze samen gewalst hebben. Christine zegt dat het haar niet is bijgebleven.

Sneeuw

Er lag een dik pak sneeuw op carnavalszondag 16 februari. Hub baalde dat de optocht niet door kon gaan, want ze hadden in het dorp een wagen gemaakt. Christine: “Mijn familie zat vast op de boerderij in ’t Rooth.” Hub kwam op maandag een vriendin van Christine tegen. “Die zei: ‘Morgen ben ik met een vriendin bij dancing Gilissen in Cadier en Keer. Die wil je graag zien.’ Ik dacht: we zullen wel eens zien.”

Met vrienden ging Hub er dinsdag 18 februari natuurlijk nieuwsgierig naartoe. Hub: “Een jongen kwam naar me toe en zei: ken je mijn zus?” De verdere avond brachten Hub en Christine samen door. “We zijn nog door gegaan naar het Keldertje. Die avond hebben we buiten al gekust.”

Uitmaken

De week erna zagen de jonge geliefden elkaar weer bij de uitgestelde optocht. Toen de vader van Christine na verloop van tijd zag dat het meer dan een ‘scharrel’ was, liet hij weten dat hij Hub niet bij zijn dochter vond passen. Christine: “Toen moesten we het uitmaken.”

Er werd door het stel gezocht naar manieren om elkaar toch te kunnen zien. Hub: “Ik deed vakantiewerk en bracht post rond. Ook op Het Rooth. Als ik bij haar boerderij langs kwam, keek ik of haar vader op het land bezig was. Dan was de kust veilig.” Christine: “Dat kon, want de nieuwe vrouw van mijn vader had er geen moeite mee.” Er volgden afspraakjes in Maastricht, zodat het stel in het dorp niet samen gezien werd. Alleen tijdens carnaval hoefden ze het dorp niet uit. Christine: “Dan viel het niet op.”

De heimelijke afspraakjes duurden tot 1973. Bij het hertrouwen van haar vader zei de stiefmoeder van Christine: Hub moet ook welkom zijn op het trouwfeest. Hub: “Ik ging er onuitgenodigd heen, met een bloemstuk. Aan het eind van de avond vroeg ik haar vader: mag ik morgen weer langskomen? Zijn antwoord klonk als een ja.”