Einzelgänger Corry Vermeer uit Geleen ziek thuis

Print
Einzelgänger Corry Vermeer uit Geleen ziek thuis

Vorig jaar viel Corry Vermeer in de prijzen. Afbeelding: Frank Ubachs

Geleen / Born / Buchten / Holtum / Papenhoven / Graetheide / Sittard / Windraak / Limbricht / Einighausen / Guttecoven / Munstergeleen / Obbicht / Grevenbicht -

Wie zondag de optocht van Geleen heeft gezien miste één persoon. Terwijl de hele stoet voorbij trok zat zij thuis ziek op de bank. Corry Vermeer kampt met een vervelend griepje en kijkt toe vanaf haar venster.

“Normaal regent het vastelaovend”, vertelt Corry Vermeer bedroefd, “maar dit jaar regent het tranen. Ik ben ziek en het is niet verstandig om te lopen, dat zeg ik met pijn in mijn hart.” Corry is 91 jaar jong en loopt sinds de jaren ’80 mee in de Waereldsjtadvastelaovesoptoch. Steevast op naaldhakken en altijd met nummer 111.

Tweespan

In de dagen voor de optocht wordt meestal pas het thema bedacht. Dat idee komt vaak uit de koker van zoon Nicol: “We vormen dan een tweespan. Dan bedenken we een thema en gaan daarmee aan de slag. Zij maakt het pakje, ik de attributen die meegaan in de optocht. Vaak belt ze al direct na kerst met de vraag: ‘En? Hebben we al wat?’ Dan weet ik, het begint te kriebelen.”

Leeftijd

Met haar leeftijd steekt Corry graag de draak. “Ze heeft eens meegelopen in de trouwjurk van haar moeder als oud omaatje”, vertelt Nicol lachend. “Ik had een wagentje voor haar gebouwd met daarop de tekst Ich hub de tenj in de vastelaovend gezat. Mijn moeder heeft die optocht zonder kunstgebit gelopen.” Corry herinnert zich ook een winterse tocht met centimeters sneeuw. “Ik heb toen met een sneeuwschep de optocht gelopen, op een bordje stond geschreven: Laot die auw mer sjuuve.”

Prijzen

Corry is vaak in de prijzen gevallen, toch ontbrak er één: de Jean Janssen Trofee. De optochtprijs voor het beste idee in de Geleense optocht, vernoemd naar wijlen Opperflaaris en eerste prins van de Flaarisse. “Vorig jaar won ze”, vertelt Nicol nog steeds trots. “Mien SJOANste tied, luidde de slogan. Voor haar uit duwde ze een grote klok, met op de plek van de cijfers de versleten naaldhakken waar ze alle jaren mee gelopen heeft. De klok sloeg 11 over 11.”

Die naaldhakken staan dit jaar dus in de kast en de klok zal tergend langzaam tikken in huize Vermeer. “Maar volgend jaar ben ik er gewoon weer bij hoor”, zegt Corry vol goede moed. Misschien dan wel als Corry-fee?