Angela valt af

Angela blogt: 'Mijn nieuwe jasje is te krap. Geeft niks, ben toch op dieet?'

Print
Angela blogt: 'Mijn nieuwe jasje is te krap. Geeft niks, ben toch op dieet?'

Afbeelding: iStock

BLOG - Verslaggever Angela Janssens woog op 2 januari 84,8 kilo schoon aan de haak. Veel te veel. Daarom is ze de strijd met de kilo’s aangegaan en blogt daarover. Ze vraagt jou om tips.

Hij hangt al weken in mijn kledingkast. Een paarsig jasje met van die leuke glitters. Telkens als ik ernaar kijk, heb ik het gevoel dat het lor me uitlacht. Een paar weken geleden heb ik het ding gekocht. Ik geef het maar gelijk toe: hij is te klein. Maar dat geeft niks. Ik ben toch op dieet?

Als ik mijn nieuwe jasje nu aantrek, vliegt hij na een paar minuten weer uit. Het stof knelt namelijk aan alle kanten en het zit gewoon nergens lekker. Het. Past. Niet. Angela. Natuurlijk heb ik dat in de winkel al gevoeld en gezien. Alle alarmbellen die roepen: ‘niet kopen, laat liggen’, zijn in het pashok ook in alle hevigheid afgegaan.

Vooral onder de oksels heb ik te weinig plek. Dat gaat beslist broeien als ik op kantoor stukjes zit te tikken. Alleen al bij de gedachte schiet het schaamrood me naar de kaken. Niks zo gênant als een gebrek aan okselfrisheid. Dat je jezelf denkt te ruiken en niet meer dicht bij een collega durft te gaan staan, uit angst dat die er ook lucht van krijgt. Ik word daar altijd ontzettend opgefokt van.

Paarse leverworst
Ik heb de verkoopster natuurlijk nog gevraagd of ze een maatje groter had. Van het jasje dat ik uiteindelijk toch heb gekocht, krijg ik de knoopjes namelijk niet eens dicht. Of ja, het kán wel. Maar dan lijk ik net een paarse leverworst die bijna uit zijn vel knapt. Gewoon open laten, een topje eronder en dan kan het prima, zegt elke verkoopster die weet dat ze geen XL meer heeft op zo’n moment. En vertelde de klant zojuist niet dat ze op dieet was? Nou dan!

Lees ook: 'Carnaval overleefd... op naar de choco-paashazen'

Die verkoopster heeft natuurlijk gelijk, denk ik dan tijdens het draaien en kronkelen voor de passpiegel. Even doorbijten en dan kan ik misschien zo rond Pasen heerlijk pronken met dit nieuwe jasje dat tegen die tijd vast geweldig bij mijn nieuwe lichaam past. Met een kilo of tien minder op de teller kan ‘ie vast ook al dicht, dit mooie, paarse en dankzij de uitverkoop zo verdomd goedkope geval. Kostte eerst zeventig euro, nu maar twintig piekjes. Daarom is er ook geen grotere maat meer. Sterker nog: dit is de laatste. Het gevoel dat ik hier een koopje scoor, geeft dan bij mij de doorslag. Ik heb mezelf er ter plekke van overtuigd dat ik heel snel in dit stukje textiel ga groeien.

Rommelmarkt
Natuurlijk zit het er dik in dat mijn nieuwste aanwinst over een jaar of drie in het krat voor de rommelmarkt ligt. Zo goed als nieuw en vrijwel ongedragen, want ervaring uit het verleden leert, dat het waarschijnlijk nooit echt lekker gaat zitten. Zo is het in de loop der jaren al talloze broeken, truitjes en jasjes vergaan. Allemaal voor een prikkie in een te kleine maat aangeschaft voor straks, als ik eenmaal twee maten ben geslonken.

Dat slinken lukt vaak wel. Maar negen van de tien keer zit het kledingstuk ook niet lekker om mijn nieuwe, dunne lijf. Of dan is het ineens zelfs te groot en slobbert het om mijn mooie, slanke taille. Dat is op zich fijn, omdat het lijnen dan lekker veel zoden aan de dijk heeft gezet, maar zo’n stuk stof van een paar tientjes raakt uiteindelijk ook hopeloos uit de mode.

Mijn kledingkast hangt en ligt vol met dit soort weeskinderen. Wel aangeschaft, maar nooit aangekeken. En voor elk gewicht wat wils. Leer ik het dan nooit?

Mail Angela met al je tips, opmerkingen en vragen.

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje