‘Charlie was een racer; ik zal de twinkeling in zijn ogen nooit vergeten’

Print
‘Charlie was een racer; ik zal de twinkeling in zijn ogen nooit vergeten’

Afbeelding: AFP

Het feestje van de herkenning. Dat is het wel een beetje, als in Melbourne het Formule 1-seizoen van start gaat. Na maanden van (relatieve) luwte, zwelt de storm weer aan. Geen beter theater daarvoor dan Albert Park, de groene long van de Australische metropool. Lekker weertje, festivalsfeer, een stad die bruist van energie, iedereen nog fris en monter, vol verwachting wat het nieuwe Formule 1-jaar zal brengen.

In Melbourne begint iedereen een dag eerder met zijn werk. Nou ja, werk is het niet helemaal, maar het hoort er nu eenmaal bij. De accreditaties regelen, veel papierkraam doornemen, de voorzieningen om optimaal te functioneren in orde maken, maar vooral ook veel handjes geven en korte gesprekjes voeren. Want Formule 1, dat is als een circus; steeds een andere bestemming, maar wel steeds met vrijwel dezelfde hoofd- en bijrolspelers. En als dat circus een paar maanden op adem is gekomen, is zo’n eerste dag een feestje van herkenning.

Magneet

In een circus vervult altijd iemand de rol van magneet, een persoon die door charisma, kunde en sociale vaardigheden de zaak bijeen houdt en het voor iedereen zo aangenaam mogelijk tracht te maken. In de Formule 1 heette die Charlie Whiting. Heette, want de Brit overleed plotseling in de nacht na het feestje van herkenning. Woensdag liep hij nog fris en monter door de paddock, maakte zijn wandeling over het circuit, deelde schouderklopjes uit, maakte her en der een praatje, omarmde oude bekenden en vervulde zijn belangrijke taak als racedirecteur, verantwoordelijk voor alles wat met de wedstrijd te maken heeft.

Gebruind

Charlie zag er goed uit. Gebruind van een vakantie op Hawaii. De laatste jaren sprak ik hem vaak kort, puur zakelijk. Dat kwam door Max Verstappen, die met zijn agressieve rijstijl een revolutie in de Formule 1 teweegbracht waar menig collega-coureur niet van gediend was. Charlie moest dan, als racedirecteur, tekst en uitleg geven wat hij wel of niet tolerabel vond. In dat kader zocht ik hem een keer op in zijn kantoortje op Hockenheim bij de Grand Prix van Duitsland. Hij had het druk, maar bood een stoel aan. In een rijdersvergadering was, zo had ik vernomen, het thema-Verstappen aan de orde gekomen. Charlie mocht daar uit hoofde van zijn functie niets publiekelijk over zeggen, maar nam me opvallend genoeg in vertrouwen. Eén ding werd duidelijk: Charlie was een racer. Ik zal de twinkeling in zijn ogen nooit vergeten; die (stiekeme) adoratie van een coureur naar zijn hart. Een waarvan hij aanvoelde dat het een juweel voor de sport is: Max Verstappen.

Interview

Afgelopen november in Brazilië sprak ik hem uitgebreid, ditmaal in het kader van een officieel interview. Het half uur dat de FIA-perschef had uitgetrokken voor het gesprek werd ruim een uur. Off the record ging het vooral erover hoe lang je in de hectische Formule 1-wereld wil blijven werken. Charlie gaf aan dat hij wel met de gedachten speelde er een punt achter te zetten. “Want er zijn ook nog mensen die iets tegoed hebben van me”, verwees hij uiteraard naar de tijd en aandacht die hij tekort was geschoten naar zijn naasten. Dat hij die kans nu niet meer krijgt is het grootste verlies; niet dat de Formule 1 een uitermate charismatisch en kundig man heeft verloren.

Speel gratis mee met het Formule 1-spel van De Limburger

Niets missen van de eerste race a.s. zondag in Melbourne? Volg dan ons Formule 1-liveblog vanaf 06:00 uur.

Video: De Limburger

F1 - Circuit Australie 2019. Video: De Limburger

Speel gratis mee met het Formule 1-spel

Daag je vrienden uit in een subpoule en win!

Voorspel bij elke Grand Prix de kwalificatie & uitslag en maak kans op mooie prijzen.

> delimburger.nl/f1