Angela valt af

Angela blogt: 'Halleluja! Ik heb toch zo’n zin in kruumelevlaai!'

Print
Angela blogt: 'Halleluja! Ik heb toch zo’n zin in kruumelevlaai!'

Afbeelding: iStock

BLOG - Verslaggever Angela Janssens woog op 2 januari 84,8 kilo schoon aan de haak. Veel te veel. Daarom is ze de strijd met de kilo’s aangegaan en blogt daarover. Ze vraagt jou om tips.

Kruumelkesvlaai. Met een lekker dikke laag moddervette gele room. Hoeft niet eens slagroom op. Als de kruimeltjes maar lekker krokant zijn. De rest wil ik graag boterzacht en vooral heel erg zoet. Dat mijn tong, die na weken lijnen niet meer zoveel zoetigheid gewend is, gaat tintelen zodra ik er voor het eerst in bijt.

Visioenen van zo’n goudgeel stuk dieetzonde schieten al een hele dag door mijn hoofd. Het water loopt me bij de gedachte alleen al in de mond. Ik kan de ovenverse punt bijna ruiken en nog net niet proeven. Ik wil snaaien. Ik heb lekkere trek. En mijn hersenen hebben hun zinnen gezet op kruimeltjesvlaai.

Geen vuiltje
Eigenaardig hoe het brein van een lijnend voorwerp werkt. Bijna drie maanden lang is er geen vuiltje aan de lucht geweest. Thuis een kast vol snoep, een kantoor waar geregeld zoetigheid, vlaai, soesjes, taart of allemaal tegelijk voor het grijpen staan, man en kind die gezellig voor de buis aan een zak chips zitten; het heeft me geen seconde van mijn pad richting een dunner en strakker lijf kunnen brengen. Doorgaans doet het me weinig tot niets, al dat lekkers. Dat mijn weegschaal de laatste keer niet verder is gekomen dan 78,6 kilo helpt natuurlijk ook. Ruim zes kilo ben ik kwijt sinds 2 januari. Daar kan een mens alleen maar dik tevreden mee zijn.

Snaaien
Natuurlijk heb ik steeds geweten dat deze dag zou komen. Ik heb vaker gelijnd en deze plotselinge drang tot snaaien is me daarom bepaald niet vreemd. Ineens lijkt het dan net alsof er ook overal vlaaien op mij staan te wachten. ‘Neem mij’. Ik hoor het ze nog net niet zeggen. Maar veel scheelt het niet. Het is een soort dieetgekte die deze keer nog best lang achterwege is gebleven. Maar nu ben ik gewoon de Sjaak. Ervaringen uit het verleden leren dat er maar twee oplossingen zijn.

Lees ook: 'Mijn nieuwe jasje is te krap. Geeft niks, ben toch op dieet?'

De eerste en meest voor de hand liggende oplossing is in mijn ogen ook meteen het ultieme zwaktebod. Het is wel de snelste manier om een einde te maken aan al dat gekwijl. Kwestie van stoppen bij de eerste de beste bakker. Verstand op nul. Auto uit. Eenpersoons kruimelvlaaitje kopen. En dat in mijn eentje achter het stuur wegwerken. Nee, nooit thuis bij man en kind. En ook niet op het werk waar collega’s getuige kunnen zijn van zoveel zwakte.

Schranspartij
Op dit soort momenten eet ik alleen. Alhoewel: het vernederende gevoel dat ik jammerlijk zit te falen, houdt me uiteraard onafgebroken gezelschap tijdens het smikkelen. Wat een kneus. Te slap om een stukje vlaai te laten staan. En ook al smaakt het gebak nog zo lekker, het knaagt vanbinnen natuurlijk toch dat ik gezwicht ben. Maar doorgaans kan ik er na zo’n snelle schranspartij wel weer een poos tegen. Na één vlaaitje ben ik er helemaal klaar me.

De tweede mogelijkheid duurt langer, maar is in meerdere opzichten wat beter verteerbaar. Afblijven en desnoods een week lijden in stilte. Gewoon kwestie van even door de zure appel heen bijten. De trek in zoetigheid is vanzelf gekomen en gaat uiteindelijk ook vanzelf weer weg. In de tussentijd is het zaak om afleiding te zoeken.

Allerlei hulpmiddeltjes verzinnen om ervoor te zorgen dat de vlaai helemaal niet smaakt, is ook een mogelijkheid. Tanden poetsen werkt wat dat betreft best aardig. De pepermuntsmaak zorgt ervoor dat zelfs de lekkerste vlaai zeker een uur lang niet te hachelen is.

Ego
Hardlopen jaagt de lekkere trek meestal ook wel weg. Zweten in plaats van eten. Dat laatste is beter voor het ego dan zwichten voor zo’n stom stukje vlaai, heb ik gemerkt. Want deze keer heeft een rondje hardlopen mijn hersenen op de één of andere manier weten te resetten.

Na het rennen heb ik doorgaans toch al nergens meer zin in. Dan wil ik alleen nog douchen en beetje kwark naar binnen werken. De zin in een paar honderd calorieën aan vlaai is ook nu ineens op magische wijze helemaal foetsie. Het is de vraag of me dat de volgende keer ook weer lukt. We zien wel. Deze slag heb ik gewonnen. Op naar de volgende hindernis.

Mail Angela met al je tips, opmerkingen en vragen.

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje