‘Richard is voor altijd 26 gebleven, in tegensteling tot deze boevenbende’

Print
‘Richard is voor altijd 26 gebleven, in tegensteling tot deze boevenbende’

Leon Verdonschot. Afbeelding: De Limburger

COLUMN - Op 20 maart 1999 pleegde Richard Bruinen zelfmoord. Hij werd gevonden in een kleine bunker op de Sint Pietersberg in Maastricht, met een pistool, een fles Spa, een joint en een pak bokkenpootjes.

Richard was de drummer van Backfire!, een van de grootste en beste hardcorebands ter wereld, en die band kwam uit Maastricht, dankzij Backfire! en het eveneens Maastrichtse Right Direction tot in New York beter bekend als ‘M-Town’. De bands en hun aanhang, de M-Town Rebels, waren in alles de tegenhanger van de meeste officiële Limburgse cultuurdragers.

Lees ook: Maastrichtse hardcore punk-scene vlamt als vanouds tijdens memorial

Hier sprak de tegencultuur van de volkswijken, en die was rauw en hard. Zo klonk dat dus, als de jongens in je klas waar geen leraar ooit een stuiver voor gaf muziek gingen maken. Binnen een wereldwijde subcultuur werden de leden van Backfire! sterren, en de twee meter lange, volgetatoeëerde en knappe Richard was de superster.

Zijn begrafenis, duizend mensen in en rond de Sint-Theresiakerk in Maastricht, staat me nog tot in detail bij. Niet alleen omdat het ongetwijfeld de eerst keer in de wereldgeschiedenis was dat Agnostic Front, Richards favoriete band, in een kerk klonk. Maar ook omdat dit voor velen van ons de eerste confrontatie was met de dood van een leeftijdsgenoot. Die bovendien voor de buitenwereld alles leek te hebben wat hij wilde, en wat vele anderen in zijn plaats hadden gewild. Richard, alias Richie Backfire! was het confronterende bewijs dat een stralende buitenkant helemaal niets over het werkelijke verhaal hoeft te vertellen.

Afgelopen zaterdag werd Richard herdacht. Eerst draaide de documentaire die BNN over hem maakte in filmtheater Lumière, en vervolgens was in de Muziekgieterij ernaast het festival Among the Angels, waar allebei zijn oude bands nog één keer zouden spelen. De 850 kaarten gingen bijna een jaar geleden in de voorverkoop en waren binnen twee weken weg.

Om half zeven doofden de lichten van de grote zaal en klonk Johnny Cash’ Hurt: ‘Everyone I know / Goes away in the end’. De leden van Backfire! kwamen op, en in het eerste nummer ging het over een weerzien in een hiernamaals.

Toen ik een paar jaar geleden Bruce Springsteen een slopend lange tournee zag afsluiten in het Ierse stadje Kilkenny, zei hij voor zijn laatste nummer als dankwoord: “The older you get, the more it means”. Het was een zin die me trof als de bliksem, en het was een zin die zaterdag boven het podium van de Muziekgieterij had kunnen hangen. Er kwamen nogal wat namen voorbij van mensen die er twintig jaar geleden bij waren, en nu niet meer. Maar ergens ook weer wel, door ze te noemen.

De grijns die 45 minuten lang niet van het gezicht van Backfire!-zanger Patrick Coenen verdween, was alleszeggend. “Hier staan we, 20 jaar en 20 kilo later”, zei hij. Hij bedankte de zaal voor het binnen laten “van deze boevenbende”. En die boevenbende vierde het leven, al leek dat leven voor sommigen niet erg genadig te zijn geweest.

Na Backfire! kwam Richards eerste band, Right Direction. Ze speelden het nummer dat ze in 2000 voor hun overleden drummer schreven, Heroes Never Die. Opnieuw dat vooruitzicht van het wederzien hierboven, en de wens: “Rest among the angels now”. Zelfs hardcore krijgt katholicisme niet kapot.

En toen kwam die zin die ooit zo waar leek: “Richie, within our hearts you’ll get your chance to grow old”. Het is niet uitgekomen. Richard is voor altijd 26 gebleven, in tegensteling tot deze boevenbende.