Levende sportencyclopedie Wiel Verheesen wordt tachtig jaar

Print
Levende sportencyclopedie Wiel Verheesen wordt tachtig jaar

Een vertrouwd beeld: Wiel leest ‘zijn’ krantje met een glaasje bier. Afbeelding: Marc Ploum

Heerlen / Herten / Hoensbroek / Brunssum -

Hij wordt regelmatig gesignaleerd in Heerlen centrum. Vaak lezend in een krantje met daarnaast een kopje koffie of, en dat drinkt hij het liefst, een glas bier. Sportjournalist Wiel Verheesen wordt maandag 1 april 80 jaar. Een gesprek met de wandelende sportencyclopedie van Limburg.

Hij heeft een geheugen als olifant. Vraag hem wie de derde etappe won in de ronde van Polen van 1979 en Wiel Verheesen geeft je het antwoord. Vaak krijg je er als bonus een anekdote bij begeleid met zijn karakteristieke schaterlach. “Mijn carrière in de sportjournalistiek begon eigenlijk op 15 augustus 1954”, weet Wiel uiteraard nog exact. “Ik was vijftien jaar en in mijn geboorteplaats Herten was een wielerronde. Ik volgde alle koersen en imiteerde sportverslaggever Jan Cottaar als de renners passeerden. Mijn neef Frits Ramakers reed ook in het peloton, zodoende kende ik alle namen. Schutterijen organiseerden in die tijd vaak wielerkoersen om de clubkas te spekken en ze hadden die dag nog een speaker nodig. Ik werd voorgedragen.”

De krant

De jonge Verheesen maakt indruk. Een jaar later in de Belgische plaats Landen is hij wederom van de partij. “Harry Ehlen uit Sittard werd derde, dus ik tikte een stukje en stuurde het naar Gerard Sillen van de Maas en Roerbode. De dag erna stond het in de krant. Ik was trots.” Hij werkt lang als freelancer, maar gaat in 1969 fulltime aan de slag, eerst bij de Maas- en Roerbode, daarna bij De Limburger waar Jean Nelissen zijn chef wordt. “Tussen mij en De Neel boterde het niet. Wij deelden de passie voor de koers, maar daar deed hij verslag van.” Wiel neemt ontslag, maar hoeft niet lang te wachten op een nieuwe baan. “In die periode werd het Limburgs Dagblad overgenomen door De Telegraaf. De nieuwe hoofdredacteur (Pierre Huyskens) en ik deelden dezelfde stamkroeg in Roermond. In Café Nationaal vertelde hij me dat hij nog een sportredacteur zocht. Dat hebben we aan de bar na een pint of vijftien beklonken”, lacht Wiel.

Mien

In diezelfde kroeg ontmoet Wiel ook zijn grote liefde Mien met wie hij naar Heerlen verhuist. “Zij was een hele zelfstandige vrouw. Ik was voor werk vaak weg, maar dat was voor haar geen belemmering.” Wiel reist de Swift-dames en Sittardia achterna tot in het Oostblok en doet verslag van alle grote wielerkoersen waaronder negentien keer de Tour de France. “De Tour van 1980 was de mooiste. Al zou ik eigenlijk naar de Olympische Spelen in Moskou gaan. Daar verheugde ik me op, maar ik had inmiddels naam gemaakt, dus moest naar de Tour. Dat Zoetemelk won verzachtte de pijn”, lacht hij wederom.

Een dag voor de verloren WK finale tegen Spanje overlijdt Mien, op 10 juli 2010. “Ik weet nog dat ik troost zocht achter een glas bier en het Pancratiusplein zich vulde met een oranje menigte. Ik heb de wedstrijd maar half meegekregen.” Een paar maanden later gaat Wiel Verheesen met pensioen. Althans, hij stopt met werken voor het Limburgs Dagblad. Met schrijven is hij nooit gestopt. Hij blijft schrijven voor Wielerrevue, maakt 500 columns (Sportrevue) voor VIA Limburg, is columnist bij Noa de Mes, brengt vier boeken uit en schrijft mee aan het jubileumboek ’50 jaar Amstel Gold Race’. In dat boek staat een legendarisch interview met Jan Raas. “Hij praatte niet meer met de pers, ik was de enige met wie hij sprak”, zegt Wiel trots.

Nieuw boek

Het typeert de mens Verheesen. Hij wordt vrienden met iedereen in de wielerwereld en coureurs roemen hem. Zo spreekt hij op afscheidsdiensten van Jan Hugens, Jan Nolten, Arie den Hartog en andere oud-renners. Dit jaar volgt een nieuw boek: ‘Pony in het peloton’ over zijn belevenissen als sportjournalist. En verder drinkt Wiel gewoon zijn glaasje bier en leest het krantje. “Pluk de dag is mijn levensmotto en dat hoop ik nog lang te doen!” En wie de derde etappe won in de ronde van Polen van 1979? “Krzystof Sujka! Die overigens ook aan de Spelen van ’76 en ’80 heeft meegedaan.”

Dinsdag 2 april wordt in Café Pelt ‘Een avondje Wiel’ gehouden. Oud-collega’s en vrienden blikken in een talkshow samen met Wiel terug. Iedereen is welkom, er is geen entree.