‘Ik zie door de kranen de kraan én de afzuigkap niet meer’

Print
‘Ik zie door de kranen de kraan én de afzuigkap niet meer’

Afbeelding: De Limburger

BLOG - Wie zegt dat een huis bouwen leuk is, liegt, heeft geen besef of ligt acht maanden met z’n zitvlak op een bountystrand in Zuidoost-Azië. Een huis bouwen is geen lolletje. In ieder geval niet voor mensen met een karakter als ik.

Dat wist ik. En de vriend? Die wist vooral dat ik heel snel enthousiast ben over iets. Handig wees hij me op de gebreken van ons huidige, zeer karaktervolle huis: de boiler die ons meer koud dan warm water bezorgt en de beperkte opslagruimte in de keukenkastjes. Hij wees me ook op de weelde die me te wachten stond. De inbouwmagnetron, de mieterse regendouche en een bad waar ik wél in paste. We waren toch jong? Hij was toch handig? En - ho eens even - iedere vrouw droomt toch van het bouwen van een eigen huis? Schetsen, pinteresten, collages maken en met het pasje zwaaien bij de meubelboulevard?

Ik blijk dus geen vrouw. Hij had het leuk weten te verkopen, maar er zijn al wat momenten geweest dat er kortsluiting ontstond. En niet alleen omdat de stroomslurpende silo de diepvries én koelkast lamlegde.

Het probleem? Mijn hoofd. Mijn boveneind is namelijk een overvolle zolder. En bij types met een zolderhoofd (de vriend noemt het chaotisch) doe je er goed aan niet meer rommel naar boven te slepen. Tot dusver ging dat prima. Het maken van keuzes gooide ik over de schutting. Vriendinnen regelen vakanties en weekendjes weg en we gaan elk jaar naar dezelfde wintersportbestemming. Als ik ga winkelen, gaat er altijd iemand mee om me te helpen keuzes maken.

Tot nu. Tot het geen optie bleek de lampencatalogus over de heg naar de buren te slingeren. Ik, zolderhoofdige, moet het zelf doen. Ik dien het voortouw te nemen in de knopen die moeten worden doorgehakt. De vriend, die voert vooral uit. Ik mag me uitleven.

Nou, dat gaat dus niet zo lekker. Inmiddels staat er in mijn bovenkamer een vracht met 80 kranen, 50 deurklinken en 70 afzuigkappen. Ik zie door de kranen de kraan én de afzuigkap niet meer. Wat heeft prioriteit? Geen idee. Een plan? Is er niet. De spanningsboog van een satéprikker? Die is er wel. De spulletjes worden één voor één opgepakt, verplaatst en neergezet om verder te verstoffen. Shit. Moet ik nu al weten welke eetkamerstoelen ergonomisch verantwoord, betaalbaar en hufterproof zijn? En waar dat stopcontact moet komen voor die nog uit te zoeken vloerlamp? Pure horror, dat kiezen. Ik heb al moeite om ’s ochtends mijn broodbeleg uit te zoeken.

ADHD light? Het zal best. Ik weet in ieder geval dat het nog een lange weg is tot het huis klaar is. En dat er nog heel veel keuzes gemaakt moeten worden voordat het december is. Gelukkig heb ik de kerstballen wel al compleet. En krijgen we een heel grote zolder.