Dit artikel is exclusief voor jou als abonnee van De Limburger te lezen
Plus-artikelen zijn exclusief voor abonnees van De Limburger. Verder lezen?

‘Is een objectieve interpretatie van het rapport-Mueller mogelijk?’

pollux & van de beek

‘Is een objectieve interpretatie van het rapport-Mueller mogelijk?’

Johan van de Beek. Afbeelding: De Limburger

COLUMN - In een van de analyses die ik las van het onderzoeksrapport van speciaal aanklager Robert Mueller kwam deze zin voor: ‘Mueller schreef dat zijn bewijzen niet voldoende waren om duidelijk vast te stellen dat de president geen misdrijf had gepleegd. Barr (Amerikaanse minister van Justitie, red.) hield vol dat er niet voldoende bewijs was om vast te stellen dat hij (Trump) een misdrijf had gepleegd.’ Je kunt die conclusies lezen als twee verschillende manieren om hetzelfde te zeggen. Maar je kunt ze ook opvatten als fundamenteel in strijd met elkaar. Als je een groot bewonderaar van Donald Trump bent, zul je geneigd zijn mee te gaan met de game over-analyse van de president zelf. Niks aan de hand dus. Totaal vrijgepleit. Als je denkt dat de president niet deugt, zul je genoeg rookpluimen ontdekken om vuur te vermoeden. Het doet een beetje denken aan een discussie die lang geleden tussen theologen werd gevoerd over de vraag hoeveel engelen kunnen dansen op de knop van een naald. Is er een objectieve interpretatie van ‘Mueller’ mogelijk? Een niet door ideologie ingekleurde analyse? Ik heb het 448 pagina’s tellende rapport inmiddels op mijn laptop staan. Nog niet gelezen want ik heb het druk met het lezen van verhalen van (Amerikaanse) collega’s die dat werk al hebben gedaan. En hier openbaart zich iets dat me al langer intrigeert. Goede journalistiek was lang synoniem met objectieve journalistiek. Dus de 5 w’s (wie, wat, waar, wanneer en waarom), hoor- en wederhoor en – misschien wel het allerbelangrijkste – hou je meningen voor je. Wie iets wil vinden doe dat op opiniepagina’s, in columns of via ingezonden brieven. Maar niet in verslagen. Hou je bij de feiten en schrijf die op een afstandelijke manier op. Geen uitroeptekens en gierende hyperbolen dus. Toch mengen verslaggevers, merk ik, vaker ideologische standpunten door hun stukken of laten informatie die niet ‘past’ weg. Bij het interpreteren van het Mueller-rapport voelde ik me haast gedwongen om naast CNN ook naar Fox te kijken en niet alleen de New York Times te volgen maar ook Breitbart. Om vervolgens ergens in het midden – de vermoedelijke waarheid - uit te komen. En dan is er nog de stupidity loop (domheidslus) die alles hysterischer maakt; 1. Er gebeurt iets. 2. Sociale media reageren. 3. Journalisten beginnen te schrijven en citeren sociale media-reacties. 4. Zoekmachines indexeren verhalen van de journalisten met sociale media-reacties. 5. Terug naar 2.

Johan ...