Brandweer en Sjaak Pach stichting ‘twee kindjes’ van ridder Els

Print
Brandweer en Sjaak Pach stichting ‘twee kindjes’ van ridder Els

Sinds Els dertig jaar geleden als lid van de projectgroep een uitje naar de brandweer organiseerde voor alle basisschoolkinderen, is ze niet meer weg te slaan uit de kazerne. Afbeelding: Anneke Hoek

Simpelveld / Bocholtz / Huls -

Els de Jongh is bij de brandweer opgeklommen tot de functie van ploegchef, bevelvoerder en oefencoördinator. In Simpelveld is ze aanvoerder van een twintigtal mannen. “Maar ik ruim net zo goed de kazerne op en blus mee hoor”, zegt Els, die begin deze maand benoemd is tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Ondanks de onderscheiding, blijft ze bescheiden. Els is zoals ze is en doet ‘gewoon’ waar haar hart ligt.

De extra ingelaste vergadering op 3 mei werd allesbehalve de pittige bijeenkomst waar Els de Jongh zich op had ingesteld. In plaats daarvan werd het een feestelijke gelegenheid, waar ze compleet verrast werd met de koninklijke onderscheiding.

Schotland

Toen burgemeester Richard de Boer ineens in de plaatselijke kazerne stond, zorgde dat bij Els de Jongh uit Simpelveld voor verwarring. Pas toen ze haar schoonmoeder en haar in Schotland woonachtige dochter zag binnenkomen, viel het kwartje. “Ik werd natuurlijk meteen emotioneel. Dit had ik helemaal niet zien aankomen.” Alle aandacht die ze krijgt na de verering voelt als ‘een gigantisch warme deken’, zo zegt een stralende Els. Al ruim 24 jaar is ze actief als vrijwilliger bij de brandweer en 32 jaar bij de Sjaak Pach stichting, een organisatie die vaarvakanties organiseert voor lichamelijk gehandicapte kinderen en jongeren. De onderscheiding is een kroontje op de werkzaamheden die ze met hart en ziel verricht. “Toch is het niet alleen mijn verdienste, maar ook van mijn team bij de brandweer en mijn collega’s bij de Sjaak Pach stichting en al helemaal van mijn gezin, zonder hun steun had ik dit niet al zoveel jaren kunnen doen.” Het is altijd normaal geweest dat mama van het ene op het andere moment als uit handen moest laten vallen om letterlijk en figuurlijk een brandje te blussen.

Passie

De onlangs geopende kazerne voelt als haar tweede thuis. Wanneer ze over haar ‘twee kindjes’ praat, de stichting en de brandweer, is de passie in haar ogen te lezen. Toen ze jaren geleden in de krant een aankondiging zag van de vaarvakanties, wist ze meteen dat ze iets wilde betekenen voor dit goede doel. Ondertussen reist ze als bestuurslid van de stichting al dertig jaar maandelijks naar het noorden van het land, om de vaarweek van A tot Z te organiseren. Sponsoren werven, voldoende handjes regelen, de deelnemers koppelen aan een geschikte vrijwilliger: Er gaat veel tijd zitten in de organisatie. “Die blije gezichten die je dan uiteindelijk die aan boord ziet zijn goud waard.”

Els vindt dat iedereen eigenlijk een keer mee zou moeten om te ervaren hoe het is om niet gezond te zijn. “Je eigen zorgen worden dan ineens een stuk kleiner, je leert nederig te zijn.” Dat haar enthousiasme aanstekelijk werkt blijkt ook wel uit het feit dat al meerdere kennissen en vrienden hun weg naar de stichting hebben gevonden. Tussen de bedrijven door werkt deze duizendpoot als verpleegkundige op de Spoed Eisende Hulp. Van chaos structuur maken, dat is de leidraad van alles wat Els graag doet. Altijd is ze bezig, ze lijkt geen minuut van de dag onbenut te laten. Maar druk? Druk in een positieve zin, want zolang je datgene doet waar je blij van wordt en je energie van krijgt, voelt het nooit als druk.”