Je kunt nooit lang kwaad blijven op Elbow

Print
Je kunt nooit lang kwaad blijven op Elbow

Guy Garvey van Elbow. Afbeelding: Harry Heuts Photography

Landgraaf / Schaesberg / Nieuwenhagen / Rimburg -

RECENSIE - Dat Elbow met ‘One Day Like This’ één van de allermooiste festival-anthems heeft geschreven, mag duidelijk zijn. De kunst is om ook de rest van je set te blijven boeien.

‘Beautifúúúúúúúúúl!’ De immer goedgemutste Guy Garvey is wel van de complimentjes. De Elbow-frontman vindt eigenlijk alles wel mooi, of het nu gaat om het weer, de Hollandse luchten of de samenzang van het publiek. Dat Pinkpop zijn vijftigste verjaardag viert, vindt-ie ook wel kicken. ‘Gefeliciteerd’, klinkt het in gebroken Nederlands. Gevolgd door een wat venijniger ‘Sorry for that Brexit bullshit’. Hij meent het.

Anthem

Meer punk wordt het niet vanavond. Daar is Elbow ook de band niet voor. De Britten maken melancholische rafelrandpop die langzaam onder je huid kruipt. Het zijn echte laatbloeiers: pas na vier albums wist het grote publiek Elbow te vinden. Dat had de band niet in de laatste plaats te danken aan die epische evergreen die op hun doorbraakplaat, ‘The Seldom Seen Kid’, staat. Het liedje waar het om gaat, ‘One Day Like This’, schopte het tot een ware festival-anthem. En uiteraard ontbreekt die ook op deze waterkoude zaterdagavond niet.

Zwaaien

De set lijkt een blauwdruk van de carrière van Elbow: het komt pas laat tot volle wasdom. Hoe prachtig ‘The Birds’ of ‘Magnificent (She Says)’ ook wordt vertolkt, de massa krijgt het pas echt warm als de gloedvolle stem van Garvey ‘Lippy Kids’ draagt. Dat momentum wordt helaas niet vastgehouden. Garvey vindt het namelijk nodig om daarna aan een stukje publieksparticipatie te doen. Van je ‘Hey Ho’, zwaaien met je armen, van links naar rechts, dat soort werk. Zonde, want dit heeft Elbow helemaal niet nodig. Het is Garvey echter meteen vergeven als de violen van ‘One Day Like This’ aanzwellen. Tja, je kunt nooit lang kwaad blijven op die jongens. Als toetje trakteert Elbow het volle veld ten slotte nog op een heerlijk toetje in de vorm van een bezielde versie van ‘Grounds For Divorce’. Hoe het was, vraagt u? Beautifúúúúúúúúúl!