White Lies: een zesje voor een ‘wereldprestatie’

Print
White Lies: een zesje voor een ‘wereldprestatie’

White Lies Afbeelding: Harry Heuts Photography

Landgraaf / Schaesberg / Nieuwenhagen / Rimburg -

RECENSIE - Voor de vijfde keer kwam White Lies langs op Pinkpop. En voor de vijfde keer droegen de Britten het gewicht van de wereld op hun schouders.

In de categorie ‘je verwacht ’t niet’: White Lies knalde afgelopen jaar met een nieuwe track zomaar de Top 2000 in. Op plekje 719 prijkt opeens ‘Time To Give’, tussen Joe Cocker en Mark Knopfler. Het gaat om de opener van hun laatste album ‘Five’. Een synthmonster van dik zeven minuten, een lengte waar de grotere radiostations doorgaans allergisch voor zijn. Toch wist het liedje het dus te schoppen tot de Lijst Der Lijsten. Blijkbaar kunnen White Lies, die al een jaar of tien hetzelfde kunstje herhalen, zowaar nog verrassen.

Schop

‘Time To Give’ is meteen de setstarter op Pinkpop. Goeie keuze, zo’n epische slowburner als het publiek nog eventjes de benen los aan ’t schudden is. Klassieker ‘Farewell To The Fairground’, die andere White Lies-plaat in de Top 2000, is vervolgens een perfect getimede schop onder de kont. De massa voor de IBA Parkstad Stage vreet ’t en is hongerig naar meer. Dit zou wel eens een onverwacht Pinkpop-hoogtepuntje kunnen worden.

Pathos

Helaas. Na de sterke entree vervalt White Lies in zijn oude routine. Zanger Harry McVeigh begint weer last te krijgen van pathos-aanvallen en heft zijn handen tijdens bijna elk nummer - ook de niemendalletjes van latere albums - met een gepijnigd gezicht ten hemel. Alsof hij helemaal alleen het gewicht van de wereld moet dragen. Dat kan best werken, hoor. Niks mis met wat pretentie hier en daar. Maar dit truukje herhaalt White Lies al ruim een decennium. Inmiddels weten we ’t wel, boys. Enfin. Wie door de misplaatste pathos heen kijkt, ziet een band die goed in zijn vel zit, er vandaag zin in heeft en toch enkele bescheiden indie-klassiekertjes bij elkaar heeft gecomponeerd. Vooruit, de zon schijnt, we hebben goeie zin: we geven ze het voordeel van de twijfel. Een zes voor de moeite. De buiging op de catwalk aan het einde van de set, alsof ze zojuist een wereldprestatie hebben geleverd, zien we maar effe door de vingers.