Vredesduif Kravitz vergeet de tijd

Print
Vredesduif Kravitz vergeet de tijd

Lenny Kravitz met in het midden bassiste Gail Ann Dorsey. Afbeelding: Harry Heuts

Landgraaf -

RECENSIE - Komt ie echt niet terug? Vragende blikken bij de vele fans op het veld voor het hoofdpodium. Onbegrip. Gemorrel. Gevloek. Nee, Lenny Kravitz komt niet terug. Hij mag niet meer van de festivalorganisatie. Vijf kwartier is vijf kwartier en dus gaat stipt om 20.00 uur de stekker eruit.

Liefhebbers van The Cure staan al te dringen om het voorste vak voor het podium binnen te gaan. Geen Let Love Rule, Kravitz’ grootste hit aller tijden en vrijwel altijd het toetje tijdens de concerten van de Amerikaan. Afgelopen donderdag nog in Paleis 12 in Brussel, en gisteren op het Hello Festival in Emmen. Maar niet dus op zondag 9 juni 2019 in Landgraaf.

En de zanger/gitarist - 55 inmiddels maar nog steeds met het uiterlijk van een jonge god - is nog wel zo op dreef op de tweede dag van de gouden editie van Pinkpop. Vier maal heeft hij al in Landgraaf gestaan met zijn band, memoreert hij - de eerste keer in 1993 - maar niet eerder leek hij zo gedreven als nu. Al vanaf het eerste nummer, Fly Away, gaat de beuk erin.

Kravitz heeft er zin in en dat is te merken. Hij verrast de security-man naast de geluidsboxen grijnzend met een stevige gitaarsolo, draait af en toe sensueel met zijn heupen en gooit regelmatig zijn hoofd sierlijk naar achteren zoals alleen een performer pur sang dat kan. Het publiek vindt het prachtig en beloont de Amerikaan enthousiast met handgeklap en gejuich.

Misschien had hij American Woman van The Guess Who en Get Up, Stand Up van Bob Marley niet moeten spelen. Het blijft trouwens een raar fenomeen: wereldsterren die nummers van collega’s gaan coveren terwijl ze zelf zo’n uitgebreid en boeiend oeuvre hebben, maar dit terzijde. Het publiek zingt ze even hard mee als Lenny’s eigen hits als It ain’t over till it’s over en Are you gonna go my way. En bij enkele nieuwe nummers trouwens, van het vorig jaar uitgekomen album Raise Vibration.

Zondagskind

Kravitz is een zondagskind. Hij is begenadigd liedjesschrijver, getalenteerd zanger, meestergitarist , multi-instrumentalist en sinds een paar jaar ook acteur - hij speelde onder meer een rol in The Hunger Games. Alsof alles wat hij aanraakt, verandert in goud. Bijna alles dan, want op het gebied van de liefde wil het maar lukken na mislukte relaties met onder anderen Lisa Bonnet, Vanessa Paradis en Nicole Kidman. Hij zingt er over in het nummer Low: Is my sexuality creating such a tragedy, yeah yeah...

Puike muzikanten heeft hij meegebracht naar Landgraaf. Zijn vaste gitarist Craig Ross, bassiste Gail Ann Dorsey, die jarenlang met David Bowie heeft opgetreden en tijdens Glastonbury 2000 met hem het duet Under Pressure zong en niet te vergeten een strakke, driehoofdige blazerssectie. Een perfecte bezetting voor de uiterst dansbare mix van funk, soul en rock and roll dat al decennialang Kravits handelsmerk is.

Criticus

Zijn rol als vredesduif en maatschappijcriticus vervult hij trouwens ook nog steeds met verve. Alleen met compassie en begrip is de wereld nog te redden, houdt het zijn gehoor deze avond voor. Weg met de regeringsleiders die alleen maar oog hebben voor eigen belang (Who really are the monsters?). Tips geeft hij ook: probeer je regelmatig te onttrekken aan de waan van de dag. Bouw momenten van stilte in. En - uiteraard - geef ruimte aan de liefde. Love Revolution kan hij nog spelen, maar dan is het toch al snel einde oefening. „Ze vertellen me dat ik moet stoppen, mensen. Sorry!”, zegt Kravitz in de microfoon. En dan is het inderdaad stil. Doodstil. Jammer, hij had meer tijd verdiend en misschien wel een plek als afsluiter van een van deze drie festivaldagen.

Volg alles over Pinkpop 2019

> delimburger.nl/pinkpop