The 1975 heeft last van aanstelleritis

Print
The 1975 heeft last van aanstelleritis

The 1975. Afbeelding: Harry Heuts Photography

Landgraaf / Schaesberg / Nieuwenhagen / Rimburg -

RECENSIE - Vlak voordat The 1975 het hoofdpodium betreedt, wordt het publiek getrakteerd op de eerste serieuze bui van het weekend. Doet Pinkpop de regendans?

Yeeee-haw! Matthew Healy komt western style het podium op, inclusief cowboyhoed. Hij overziet het in poncho’s gehulde publiek, constateert droogjes dat het regent en besluit vervolgens om naar de zijkant van het podium te lopen om zelf ook wat druppels op te vangen. Het is Healy’s manier om zich solidair te tonen met zijn fans. Heel nobel van je, Matt.

Veelzijdig

The 1975 is eigenlijk maar een raar bandje. Het is moeilijk om ze in een hokje te stoppen. Een toefje indie, een snufje rock, een beetje emo, een flinke schep pop: de Britten zijn van alle markten thuis. Zelfs de sax ontbreekt niet, alsook de onvermijdelijke autotune. Want da’s tegenwoordig hip, weet je wel. Ondertussen wordt de band op het podium bijgestaan door twee onvermoeibare danseressen. Een eclectisch gezelschap, dus, dat The 1975. Met stiekem al aardig wat hits op zak. ‘Chocolate’, ‘Love Me’ (tof nummer, trouwens), ‘It’s Not Living (If It’s Not With You)’: aan airplay geen gebrek. Er zit dus wel wat talent in dit groepje. De veelzijdigheid van de band is echter tevens zijn valkuil. Want wat willen ze nu eigenlijk? Waar staan ze voor? ‘This is rock ’n roll’, geeft Healy tegen het einde van de set zelf het antwoord. Oké. We horen het je zeggen, Matt.

Aansteller

De 45 minuten ervoor vertellen namelijk wat anders. Daarin leren we dat hij vooral een enorme poseur is. Dat eeuwige sigaretje quasi-nonchalant tussen zijn vingers geklemd, die theatrale pauzes tussen de liedjes door: het is allemaal zó bedacht. Terwijl daar helemaal geen reden voor is. Healy heeft met zijn turbulente verleden als heroïnejunk best wat te vertellen. De manier waarop, met songs waarbij elk scherp randje er af is gevijld en een podiumpresentatie waarbij hij heel hard probeert om cool te zijn, is evenwel de verkeerde. Halverwege de set, als de laatste noten van ‘I Like America And America Likes Me’ zijn weggestorven, gaat Healy er even bij zitten. Hij houdt zijn handen met veel gevoel voor drama voor z’n gezicht, alsof hij het ineens heel erg zwaar heeft. Wat een aansteller.

Volg alles over Pinkpop 2019

> delimburger.nl/pinkpop