Chrissie Hynde is nog steeds fris en energiek

Print
Chrissie Hynde is nog steeds fris en energiek

Chrissie Hynde Afbeelding: ANP

RECENSIE - Heeft ze echt de pensioenleeftijd bereikt? Ja! Chrissie Hynde, die in 1979 met The Pretenders een wereldhit scoorde en vijf jaar later op Pinkpop in Geleen de sterren van de hemel speelde, is inmiddels 67 jaar. Maar uitgeblust is allerminst, zo laat ze op de laatste dag van de vijftigste Pinkpop zien.

Hynde oogt als een jonge rock chick. Spijkerbroek, laarzen tot boven de knieën, zwarte jasje, gitaar om de nek. Het lijkt trouwens wel of ze met dat snaarinstrument vergroeid is. Ze legt het tijdens de zestig minuten durende show slechts één keer weg, als ze een gevoelige balad zingt. En twee keer gaat de gitaar eventjes op de rug, als ze de mondharmonica pakt en als een bezetene begint te blazen. Gaaf! Waarom zijn er anno 2019 nog maar zo weinig bands die de smoelschuif gebruiken?

De tijd lijkt geen vat te hebben op de Amerikaanse die in de jaren zeventig vanuit het Amerikaanse Ohio verkaste naar Groot-Brittannië om zich daar vol overgave in de postpunk- en newwave-beweging te storten. Vier decennia later oogt ze opmerkelijk energiek en klinkt haar stem nog steeds fris en fruitig. Hoge tonen? Lange uithalen? Geen probleem.

Van de originele bezetting van The Pretenders is naast Hynde alleen drummer Martin Chambers nog over. Gitarist James Honeyman-Scott en bassist Peter Farndon hebben hun cocaïneverslaving niet overleefd, maar de jonge James Walbourne en Nick Wilkinson tonen zich uitstekende vervangers.

Gitaarduel

Hynde is een vrouw van weinig woorden. Komt het podium op, plugt de gitaar in, roept one, two, three en begint te spelen. „We zijn gekomen om te rocken, dat willen jullie toch?”, zegt ze na een minuut of twintig. Om vervolgens door te stomen en de festivalgangers te trakteren op een spetterend gitaarduel met de jonge Walbourne, waarbij beiden met de ruggen tegen elkaar staan. Dan volgen een rockend countrynummer - „ik kom uit Hillbilly-land”, roept ze - en een lied van de Amerikaanse legende Bo Diddley. Ook een aantal van de hits die de band in de jaren zeventig en tachtig scoorde, passeren de revue. Back on the chain gang, Don’t get me wrong, I’ll stand by you en Message of Love; ze worden luidkeels meegezongen door het publiek in de grote Brightlands-tent.

En dan is het wachten op I’m special, so special. I gotta have some of your attention. Give it to me; legendarische zinnen uit de grootste hit van de band, Brass in Pocket. Maar die komen niet meer.

Volg alles over Pinkpop 2019

> delimburger.nl/pinkpop