Feest der herkenning bij Fleetwood Mac 5.0

Print
Feest der herkenning bij Fleetwood Mac 5.0

Fleetwood Mac tijdens het afscheidsfeestje van Pinkpop 2019. Afbeelding: Harry Heuts

RECENSIE - Zelden vertoond op een festival: de hoofdact die eerder dan gepland aan het concert begint. Meestal laten de sterren van avond op zich wachten, maar de muzikanten van Fleetwood Mac staan al om 21.15 uur achter het podium te trappelen van ongeduld, terwijl de start van het slotconcert pas voor 21.30 uur is voorzien. Ze wachten nog vijf minuten en beginnen dan aan hun set die zo’n twee uur zal duren. Ze hebben er zin in, zoveel wordt wel duidelijk als de eerste noten van The Chain klinken. Onmiddellijk gevolgd door luid gejuich van het publiek dat heeft besloten tot een massale samenzang.

Echt druk is het dan al lang niet meer op het veld voor het hoofdpodium. Veel bezoekers van de jubileumeditie zijn op weg naar huis. Ontmoedigd door de regen- en onweersbuien die het festival op de laatste dag enigszins ontsieren; of omdat ze niet veel meer verwachten van de band die nog ouder is dan Pinkpop (52 jaar!) en waarvan het muzikale brein, Lindsey Buckingham, vorig jaar na de zoveelste ruzie op straat gezet is.

De afwezigen zullen ongelijk krijgen.

Wonder

Het mag trouwens een wonder heten dat de Brits-Amerikaanse band überhaupt nog bestaat. De historie van Fleetwood Mac laat zich lezen als een spannend boek, waarvan je met gemak een Netflix-serie of een speelfilm kunt maken. Hoofdingrediënten: drugs, overspel, intriges en ruzies.

Van de originele bezetting, die in 1967 van start ging met Peter Green, John McVie en Mick Fleetwood maken de laatste twee nog steeds deel uit van wat inmiddels wel Fleetwood Mac 5.0 mag heten. Ook de charismatische Stevie Nicks en Christine McVie, die in de topjaren bij de band zaten, zijn erbij in Landgraaf. Twee nieuwkomers Mike Campbell (oud-gitarist van Tom Petty & the Heartbreakers) en Neil Finn (ex-Crowded House) nemen samen de plek in van de in onmin geraakte Buckingham.

Het lijkt als of die twee een nieuwe boost hebben gegeven aan de leden van de harde kern, die de 70 inmiddels allemaal al gepasseerd zijn. Campbell mag zich uitleven in enkele gitaarsolo’s en Finn krijgt het podium om zijn succesnummer Don’t dream it’s over te zingen.

Hits

Maar verder is het toch vooral de jukebox met Fleetwood Mac-hits die aangezet wordt. Klassiekers die in het collectieve geheugen van meerdere generaties zijn gegrift. Van Rumours vooral, dat nog altijd geldt als een van de best verkochte albums uit de popgeschiedenis.

Maar oei, wat klinken de stemmen van Christine McVie en Stevie Nicks af en toe breekbaar. De laatste kan de hoge tonen niet meer halen, iets wat pijnlijk duidelijk wordt tijdens een tegenvallende uitvoering van Rhiannon. En McVie laat zelfs valse noten horen. Maar soit: het enthousiasme waarmee de vrouwen hun show brengen, vergoedt veel.

Drumsolo

Over speelplezier gesproken: drummer Mick Fleetwood, 72 inmiddels, straalt nog altijd kinderlijk plezier uit als hij een lange drumsolo mag spelen en daarna een battle aangaat met de ingehuurde percussionist Taku Hirano. Mooi om te zien en om te horen!

Verrassend zijn ook de twee uitvoeringen van nummers die diep uit het archief van de band zijn opgedist: Black Magic Woman (vooral bekend geworden door Santana) en Oh Well. „Ik wist niet eens dat die nummers van Fleetwood Mac waren”, bekent Nicks aan het publiek.

Een feest der herkenning was het, dat - voorspelbaar dan weer - eindigt met Don’ Stop (thinking about tomorrow).

Pinkpop 50 is voorbij. Op naar de 51ste editie!

Volg alles over Pinkpop

> delimburger.nl/pinkpop