SCHEEFGEZET

‘Ik moest eerst een emmer in de vergeetput van mijn geheugen laten zakken, om haar achternaam op te halen’

Print
‘Ik moest eerst een emmer in de vergeetput van mijn geheugen laten zakken, om haar achternaam op te halen’

Concert gemist... Afbeelding: Getty Images/iStockphoto

Laar / Weert / Altweerterheide / Stramproy / Tungelroy / Swartbroek -

COLUMN - Wanneer één van de weinige en dan nog lichte trauma’s uit je jeugd het missen van een concert is, mag je niet klagen.

Ik was een 15-jarige, in een hardrockfase verkerende HAVO-scholier en had met klasgenote S. kaartjes gekocht voor een optreden van de band UFO. S. was een leuke, spontane meid uit het oosten des lands, die dientengevolge klinkers placht in te slikk’n. We namen de trein naar Heerlen om daar een gesloten schouwburg aan te treffen. Internet en draadloze telefonie bestonden nog niet, dus besloten we rechtsomkeert te maken, een illusie en wat zakgeld armer. Gestaag neerplenzende regen en junkies die destijds de stationsgangen bevolkten, maakten de beleving niet mooier. Naar later bleek was het concert een week naar voren gehaald, zonder dat wij dat wisten.

Toen ik afgelopen week met mijn vriendin plaatjes zat te draaien, kwam een nummer van de destijds gemiste band voorbij. In een opwelling besloot ik S. te zoeken op Facebook, om te vragen hoe het met haar ging en om deze herinnering nog eens op te halen. Daarvoor moest ik eerst een emmer in de vergeetput van mijn geheugen laten zakken, om haar achternaam op te halen. Ik trof een akelig leeg Facebook-profiel aan, begon desondanks een chatberichtje te tikken, toen mijn vriendin me wees op een online condoleanceregister. S. bleek vier jaar geleden plotseling te zijn overleden en laat een man en kinderen na. We besloten daarop te doen wat ons gepast en het enige juiste leek: de glazen nog eens bijvullen en een postume toost uitbrengen.

Knarf

Reageren? frank.heythuysen@delimburger.nl