Ruud Ras bezocht een project van Plan International in Tanzania

Print
Ruud Ras bezocht een project van Plan International in Tanzania

Ruud Ras tijdens zijn bezoek in Tanzania. Afbeelding: archief Ruud Ras

Budel / Laar / Weert / Altweerterheide / Stramproy / Tungelroy / Swartbroek -

Enige tijd geleden is Ruud Ras, inwoner van Budel, in de hoedanigheid van vrijwillig vertaler voor Plan International Nederland, in de gelegenheid geweest om tijdens een familiebezoek in Tanzania -zijn vrouw komt uit Tanzania- een project te bezoeken van Plan International.

Plan International (voorheen Foster Parents Plan) is een organisatie die zich inzet om kinderen in ontwikkelingslanden middels diverse projecten op het gebied van onderwijs, gezondheid, hygiëne en voorlichting een betere toekomst te bieden. De nadruk ligt hierbij bij meisjes, omdat zij vaker slachtoffer zijn van armoede, discriminatie en mishandeling. Tevens geeft de organisatie informatie en trainingen over geboorteplanning, om zo tienerzwangerschappen te voorkomen. Plan International is in veel landen, waaronder dus ook Tanzania, werkzaam.

Ruud Ras bezocht twee projecten in het Kisarawe-district, een school in Palaka en een gezondheidscentrum in Masanganya. Kisarawe-stad ligt ongeveer 30 minuten rijden van Dar es Salaam, de hoofdstad van Tanzania. „Ik werd opgehaald met de Jeep van Plan International Tanzania en we gingen eerst naar het kantoor van Plan in Kisarawe-stad. Daar aangekomen heb ik kennis gemaakt met de medewerkers van Plan, wat formulieren ingevuld, uitleg gekregen en daarna zijn we, de chauffeur, mijn begeleidster en ik, vertrokken naar de school in Palaka. Dit dorp was nog zo’n 60 km. van Kisarawe-stad vandaan en was te bereiken via een zogenaamde ‘rough road’, een zandweg met her en der vele kuilen, wél door mooie natuur”, vertelt Ruud

Bij de school was een toiletgebouw gebouwd voor de meisjes. De oude toiletten hadden geen voorzieningen en geen privacy. Dit betekende dat als er een meisje ongesteld was, zij uit schaamte gewoon een week thuis bleef. Dit is nu niet meer nodig, de nieuwe toiletten hebben deuren die men kan sluiten, men kan de toiletten doortrekken, en verder zijn er ook wasbakken geplaatst waar men de handen kan wassen na toiletgebruik. Aangezien deze regio voornamelijk uit moslims bestaat, zijn er hurktoiletten geplaatst, en tevens een invalidentoilet zoals men die hier in Nederland ook heeft. De gemeenschap was dusdanig enthousiast dat men op eigen initiatief ook begonnen is met de bouw van jongenstoiletten. De kinderen waren op de hoogte gebracht van Ruud’s bezoek; de klassenvoorzitters stelden zich voor en men had een speciaal Tanzaniaans welkomsliedje ingestudeerd. Aangezien het hier een arme gemeenschap betreft en de ouders grote zorgen hebben om het hoofd boven water te houden, heeft Plan Tanzania hier ook aandacht besteed aan hygiëne. De leerlingen hebben geleerd hoe hun handen te wassen na toiletbezoek en gaven hier een demonstratie van. Na deze activiteiten verzamelden de 200 aanwezige leerlingen zich op het plein om een klein cadeautje in ontvangst te nemen, iedereen kreeg een pen, potlood of schrift, en voor de school waren er nog kleurpotloden, stiften en spelletjes memory en kwartet voor algemeen gebruik. Hierna vertrok Ruud Ras naar de volgende stop: het gezondheidscentrum in Masanganya.

„In het gezondheidscentrum kreeg ik een rondleiding van de hoofdverpleegster en de vroedvrouw van het centrum. Ik kreeg de verschillende behandelkamers te zien. In feite was dit een flinke stap terug in de tijd, het was ouderwets en alleen de basismiddelen waren aanwezig. De registratie van de patiënten gebeurt hier nog met pen en papier. Het gezondheidscentrum is er voor ongeveer 9.000 mensen in een straal van 10 km. Er zijn echter slechts vier medisch gekwalificeerde personen voor de patiënten. Wél heeft men inmiddels de beschikking over een eenvoudige ambulance, zodat men in ieder geval de kinderen die verder weg wonen en geen vervoer hebben, kan bereiken voor inentingen of andere controles”, aldus Ras.

Hoofdpijndossier

Het ‘hoofdpijndossier’ van het gezondheidscentrum is echter de verloskamer. Dit is een kleine ruimte zonder stromend water en geen privacy omdat deze vlakbij de polikliniek ligt, welke ook een kleine kamer is. Aangezien men in Tanzania als ziekenhuispatiënt alles zelf mee moet nemen wat eten en drinken betreft, is dit ook een probleem voor zwangere vrouwen, vooral omdat dit een arm district is. Er zijn maanden bij met meer dan twintig bevallingen.

„Het gezondheidscentrum heeft het plan opgevat om een aparte en ruimere verloskamer te bouwen met al de benodigde faciliteiten om de gezondheid en veiligheid van zowel moeder als baby te vergroten. De enige uitdaging is het benodigde geld bijeen zien te krijgen. En hier kom ik dan bij kijken: de hoofdverpleegster en de vroedvrouw vertelden zo vol passie over hun werk dat ze met beperkte middelen toch zo goed mogelijk probeerden te doen, dat ik besloot om te kijken of ik hen niet kon helpen het zo verlangde geld bij elkaar te sprokkelen. Vandaar dat ik een beroep doe op de lezers om een bijdrage te storten voor het goede doel. Het échte leven begint namelijk al bij de geboorte en het zou fantastisch zijn om een nieuwe verloskamer te bouwen waar veel mensen profijt van hebben, niet alleen de ouders die een mooie verloskamer zien waar ze zich thuisvoelen, maar ook de verpleegsters die komen te werken in een nieuwe verloskamer met alle faciliteiten.”

De geraamde kosten voor deze verloskamer zijn ongeveer 30.000 euro. Elke bijdrage is welkom en kan gestort worden op bankrekeningnummer NL26 RBRB 0917 8358 75 t.n.v. R.J.P. Ras, o.v.v. Project Masanganya. Ruud Ras heeft als initiatiefnemer van deze actie alvast 1 % van het bedrag overgemaakt.

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje