‘Er zijn ook verrassingen die zelfs mij verrassen’

Print
‘Er zijn ook verrassingen die zelfs mij verrassen’

Afbeelding: Peter Schols

BLOG - Je hebt van die mensen die hun leven uitstippelen. Zo’n types die denken dat het leven een ANWB-route naar een camping in Montpellier is.

Ik ben niet zo’n type. Althans niet meer. Ik was begin twintig toen ik - net als zovelen - droomde van een glansrijke journalistieke carrière, een fantastische relatie, een Australische herder en kinderen. Die baan kreeg ik niet - er was godbetert geen werk te krijgen - en ten onrechte dacht ik dat ik het prima zou doen voor de klas. Ook ontmoette ik de ene na de andere hond. Allen ver van fantastisch.

Vanaf het eerste obstakel stopte ik met stippelen. Denken dat alles onderdeel is van een Groot Plan: het is illusie.

En zo denk ik er nog steeds over.

Het ANWB-type, de controlfreak, zal mijn soort omschrijven als de flierefluiter. Iemand die maar wat doet. En dat klopt ook. Sinds mijn 22ste heb ik geen plannen, geen verwachtingen én geen agenda. Het enige waar ik door verrast wil worden, is het leven zelf. In al haar facetten. Heel vaak lukt dat. Als ik wéér een tandartsafspraak ben vergeten, of de verjaardag van één van mijn beste vriendinnen.

Maar er zijn ook verrassingen die zelfs mij verrassen. De gebeurtenis die dinsdagmorgen in mei bijvoorbeeld.

Ja, ik was overtijd (hoe lang wist ik niet). Maar ik voelde me prima (in hoeverre dit mogelijk is met de bouw van een huis). Zal ik dan toch maar een testje doen?

Het ANWB-type zou bij een licht vermoeden van een zwangerschap naar de drogisterij rennen, drie predictors kopen en deze inpakken in blauw en/of roze papier. Dit type zou zich samen met partner en Jip- en Jannekechampagne opsluiten in de badkamer. Voordat het staafje in het bekertje met nauwkeurig opgevangen urine verdwijnt, zal het stel naar het staafje kijken alsof het een kraslot is. Of de gouden wikkel van Willy Wonka. Mocht er op de predictor een plusje (of twee streepjes) te zien zijn, dan zou de nepchampagne worden ontkurkt en zal het stel elkaar huilend in de armen vallen.

De flierefluiter gaat anders te werk. Die zal ’s ochtends inderhaast (het werk wacht) over het staafje wateren en één minuutje wachten. Dit type zal de uitslag (indien positief) in zich opnemen (maar het nog niet beseffen), aan het werk gaan (in ieder geval proberen) en ’s avonds bij het avondeten het blijde nieuws delen met de verwekker. Die dan niet huilt, maar lacht en de flierefluiter knuffelt (en zich ondertussen realiseert dat het huis nog lang niet af is).

Zo gebeurde het exact. Ja, ik ben zwanger. En dolgelukkig. Net als de vriend.

Of het gepland was? Een kind laat zich niet plannen. Net als zoveel dingen in het leven. En juist dat, de verandering en de chaos, maakt het leven de moeite waard.