Angela valt af

Angela blogt: Vakantie in zicht - nog even een eindsprintje trekken

Print
Angela blogt: Vakantie in zicht - nog even een eindsprintje trekken

Afbeelding: iStock

BLOG - Zo vlak voordat ik op vakantie ga, krijg ik de neiging om het lijnen nog even een tandje op te schroeven. Als een soort eindsprint voor wat extra slankheid bij de heupen.

Ik zou het liefst de hele dag sporten en er ook nog een paar fruit- of kwarkdagen tegenaan smijten. Of iets anders. Het moet wel een soort van drastische maatregel zijn zodat de kilo’s er op de valreep nog vanaf vliegen. Wat natuurlijk niet gebeurt, maar het gaat om het idee. Een soort slankheidsbuffer wil ik kweken. Voor straks, als ik toch ga zondigen in Italië. Want laten we wel wezen: er zijn een paar weken in zicht waarin ik wat minder streng tegen mezelf zal zijn. Of kan zijn.

Geluksexplosie
Nou weet ik heus wel dat je niet ‘vooruit kunt lijnen’. Maar het gezonde verstand legt het soms af tegen de eigenaardige dieetkronkels die mijn brein produceert. Ik geef er ook maar deels aan toe. Ik ga echt niet enkel fruit of kwark eten deze week. Resultaten uit het recente verleden leren me dat dit soort stomme fratsen niet voor een geluksexplosie op de weegschaal zorgen. Tenminste niet bij mij. Bovendien trek ik het niet om een hele dag enkel fruit of kwark te eten. Rennen doe ik al best veel om mijn hoofd leeg te maken, heb ik jullie vorige week al verteld.

Daar voeg ik nu wel een paar keer per dag een minuut of anderhalf planken aan toe. Je weet wel: steunen op tenen en ellebogen en dan zo lang mogelijk in die houding blijven hangen. Pas als ik het in mijn rug voel, stop ik ermee. Je zult maar vlak voordat de auto richting Italië rijdt door je rug gaan. Maar echt, ik meen de buikspieren met de dag te zien groeien. Is ook wat waard.

Het lijkt allemaal een beetje op de laatste week van december 2018, besef ik ineens. Maar dan andersom. Ik had mezelf al weken voor kerst vast voorgenomen dat ik op 2 januari echt zou gaan stoppen met snoepen en dikmakend voer. In de dagen voor zo’n begindatum gaan bij mij dan echt alle remmen los op eetgebied ‘omdat het straks niet meer mag’. Doen jullie dat ook? Nog één keer frieten met zo’n vreselijk kleffe maar o, zo lekkere frikandel XXL bestellen ‘omdat het nu nog kan’. En doe een dag later ook nog maar eens zo’n shoarmaschotel, want volgende week kan ik niet meer meedoen. En húp, nog één keer met man en kind naar dat heerlijke restaurant met die enorme muur vol toetjes waar de slagroom nog net niet als een soort waterval uit de muren komt spuiten.

Smikkelmoment
Ook de snoepkast heb ik een halfjaar geleden vlak voordat ik op dieet ben gegaan niet overgeslagen. Die puilt bij ons rond de jaarwisseling altijd uit. Allerlei overheerlijke restjes van kerstmis en sinterklaas wachten dan op een smikkelmoment. Hele kerstpakketten trof ik er deze keer aan. Die heb ik snel nog even deels (het is me niet helemaal gelukt, herinner ik me nog) voor 2 januari opgeruimd (lees: opgegeten).

Lees ook: Wegrennen voor slecht nieuws, maar niet naar de snoepkast of ijssalon

Dit alles onder het motto: als ik eenmaal lijn, blijft alle witte en melkchocola maar liggen want man en kind eten alleen maar puur. En weggooien is zonde. Natuurlijk heb ik me alleen daarom eind december en de eerste dag van januari een slag in de rondte gegeten. Goed spul gooi je niet weg, toch? Maar jij en ik weten best dat het gewoon een ordinaire een eindsprint met dikmakend voer is geweest. Nog even een laatste lading chocola. Als een soort van galgenmaal.

Misschien ben ik zo op het laatste nippertje zelfs nog een paar ons aangekomen, toen in januari. Als ik het niet had gedaan, zou ik nu wellicht kunnen roepen dat ik tien kilo kwijt ben. Dat haal ik net niet, heeft mijn weegschaal me van de week laten weten. Het zij zo. Een halfjaar geleden zat ik in elk geval op een totaal andere planeet. Ik doe en denk nu precies het tegenovergestelde. Zo vlak voordat we op vakantie gaan, ruim ik altijd het hele huis op. Is een soort tik van mij.

Alles moet aan kant, elk kledingstuk gewassen en gestreken in de kast en in alle afvoerputjes moet chloor. Ook alle voorraadkasten worden dan steevast door deze witte tornado uitgemest. De snoepkast is al klaar. De halflege zakken chips heb ik zó de kliko in gekieperd. Geen haar op mijn hoofd dat ook maar overweegt om al die kliekjes op te eten. Dat zou immers doodzonde zijn voor mijn dieet. Toch?

Mail Angela met al je tips, opmerkingen en vragen.