Bospop-feestje komt pas op gang bij Flogging Molly

Print
Bospop-feestje komt pas op gang bij Flogging Molly

Flogging Molly-zanger Dave King gaat los. Afbeelding: Harry Heuts

Weert -

RECENSIE - Living Colour mocht de meute op Bospop aan het begin van de zaterdagmiddag wakker maken met een rauwe portie hardrock, maar het feestje op de tweede festivaldag ontbrandt pas echt als drie uur later de eerste klanken van Flogging Molly over de Weerter weide klinken.

Dat van het openingsnummer (No More’s) Padders Lament al na enkele seconden bijna niets meer te horen is omdat de geluidsinstallatie hapert, deert bijna niemand. Voor het podium begint de massa vrijwel meteen te pogoën en dat zal niet ophouden totdat bijna een uur later het aanstekelijke slotnummer Seven Deadly Sins wordt ingezet.

Lees ook: Proost vanaf de campercamping bij Bospop: ‘Het is al ergens op de wereld twaalf uur’

Stilstaan is geen optie bij de muziek van de zes Amerikanen. Ze brengen een mix van punkrock en Keltische folk, die doet herinneren aan de gouden jaren van The Pogues en Dropkick Murphy’s, en doen dat met een enorme dosis energie.

Petje af voor zanger Dave King, die inmiddels toch ook niet meer de jongste is, maar over het podium holt alsof hij de marathon in een recordtijd wil afronden. Sympathieke gozer ook, die een applaus vraagt voor zijn crew - „ze zijn er altijd voor ons, of het nu regent of sneeuwt - en de verkoper van Flogging Molly-prullaria die de komende tijd niet mee kan met de band omdat hij en zijn vrouw hun eerste kindje verwachten. Het publiek beloont de mededelingen van King met een uitbundig geklap.

Schepje

King neemt trouwens alle tijd voor een praatje met de toeschouwers, daar kan Neil Young - die eerder deze week nog als een halve autist op het podium stond in de Ziggo Dome - een puntje aan zuigen. Nederland was het eerste land in Europa waar Flogging Molly twintig jaar geleden voet aan de grond kreeg, vertelt King. En Bospop is de laatste plek waar de Amerikanen tijdens hun Europese tournee optreden. Dus doen de vijf mannen en Bridget Regan - violiste, fluitiste en vrouw van frontman King - er in Weert een schepje bovenop.

De fans worden, ondanks de stromende regen, goed bediend en kunnen meebrullen op klassiekers als Drunken Lullabies, Devil’s Dance Floor, If I Leave this World Alive en - het allermooiste nummer - The Hand of John L. Sullivan, een ode aan de eerste Amerikaanse bokser die ooit wereldkampioen zwaargewicht werd.

De muzikanten van Flogging Molly stappen na het optreden in Weert op het vliegtuig naar huis. Maar volgend jaar komen ze terug, belooft King. We willen hem graag geloven....

Wat is voor de bezoeker nou hét ultieme Bospop-gevoel?