De tijd krijgt nauwelijks vat op Joe Jackson

Print
De tijd krijgt nauwelijks vat op Joe Jackson

Joe Jackson. Afbeelding: Harry Heuts

Laar / Weert / Altweerterheide / Stramproy / Tungelroy / Swartbroek -

RECENSIE - Joe Jackson viert z’n veertig jarig jubileum als artiest met de Four Decade Tour die hem deze zondag naar Bospop in Weert heeft gebracht. De tijd lijkt echter geen vat te krijgen op de zanger, pianist en liedjesschrijver die graag de spot drijft met zichzelf en nog net zo gedreven is als in 1980 op Pinkpop in Geleen.

Oké. Zijn haar is grijs geworden en als de camera inzoomt zie je op de grote schermen naast het hoofdpodium dat ook hij het verouderingsproces niet heeft kunnen tegenhouden. Maar als je de ogen sluit en naar zijn liedjes luistert, dan lijkt het alsof de klok heeft stil gestaan. En klinkt Joe Jackson nog precies hetzelfde als toen.

Veel mooie en gevoelige liedjes heeft hij in zijn lange en imposante carrière geschreven en die komen tijdens het concert bijna allemaal langs. Is she really going out with him, Real men, Sunday papers, Stepping out, It’s different for girls en I’m the man, de Brit speelt ze vol overgave alsof hij zijn publiek nog moet overtuigen van zijn kwaliteiten.

Lees ook: Video: Rowwen Hèze moet Bospop-bezoekers ‘uit diep dal trekken’

Heel af en toe horen we iets van zijn meest recente cd, Fool, die eerder dit jaar uitkwam. Fabulously Absolute bijvoorbeeld waarin hij - zoals zo vaak in het verleden - nog steeds niet schuwt zichzelf een spiegel voor te houden: I’m a hater and a hick! I’m a sinner and I’m sick!

Jackson imponeert nog steeds met zijn hutspot van pop, soul, ska, punk, jazz en zelfs salsa en zijn kritische teksten. Tijdens zijn concerten wil hij het publiek nog wel eens verrassen met aangepaste arrangementen van zijn bekende nummers. Maar dat laat hij in Weert achterwege. Alles klinkt bijna origineel, al mag bassist Graham Maby, al sinds het begin van zijn carrière soms wat meer op de voorgrond treden. Wat goed is, hoef je niet te veranderen!