Angela valt af

Angela blogt: Een nieuwe bikini, het blijft tobben

Print
Angela blogt: Een nieuwe bikini, het blijft tobben

Afbeelding: iStock

BLOG - Ik had zo’n ideaalplaatje in mijn hoofd. Al maanden. Dat ik dan op een mooie dag met een rank en slank lijf naar de stad zou gaan om een nieuwe bikini te kopen. Zo eentje die meteen overal mooi en comfortabel zit.

En dan het liefst een maatje minder, want daar doe je het tenslotte ook een beetje voor. Dat zo’n vriendelijk winkelmeisje met verstand van vrouwelijke rondingen naar je lijf kijkt en zegt: ‘Nee, hang die XXL maar terug, jij hebt hooguit en emmetje nodig’. In gedachten klinken de violen nog net niet op de achtergrond. Soms fantaseer ik er zelfs dat overwinningsliedje uit de film van Rocky bij. Dat ie daar op die trappen staat en de wereld aankan.

Ach, je kunt altijd blijven dromen. De werkelijkheid blijkt -zeker in de eerste lingeriezaak- anders. Dan tref je na een halfjaar lijnen op het moment suprème toevallig net die ene, ongeïnteresseerde onderbroekenverkoopster die ook nog iets met badpakken en bikini’s moet. Zul je altijd zien. Zo’n dame die totaal geen interesse toont in de klant die zich een beetje aarzelend door een zee van tropische kleuren, kleine broekjes en grote bovenstukken worstelt. Want wie tien kilo is afgevallen, heeft geen idee meer welke maat nou het beste bij dat nieuwe lijf past. Of welk model.

Niemendalletjes
En dus trekt zo’n lijnend voorwerp uiteindelijk toch maar zonder advies van een professional wat maten en niemendalletjes uit de rekken. In het kleedhok blijken pasvorm, maat en model geen van allen te kloppen. Soms lubbert alles. Maar meestal knelt het stof. Ineens lijkt het net alsof alle kilo’s er als bij toverslag weer aanzitten. Het ziet er allemaal voor geen meter uit en een blik in de spiegel leert dat een fotoshoot voor de nieuwste bikinilijn van deze zaak er nog altijd niet in zit. Ineens zie ik putjes waar ik diezelfde morgen na het rennen nog spieren meende te zien. En mijn buik lijkt ook over alle bikinibroekjes heen te blubberen. Ik had vanmorgen toch helemaal geen buikje meer?

Lees ook: Vakantie in zicht - nog even een eindsprintje trekken

Natuurlijk ben ik zonder aankoop die zaak uit gelopen. De verkoopster heb ik met een stapel broeken, topjes en losse kleerhangers verblijd. Dat gepriegel om alles weer netjes op te hangen was even niet aan mij besteed. Heeft ze toch nog een nobele taak kunnen verrichten, die dame van de onderbroeken. Mij zal ze nooit meer terugzien. Ze kan natuurlijk niet weten dat mijn bezoek aan haar zaak een soort kroon op een halfjaar ‘werk’ had moeten zijn, maar door haar toedoen was de lol er voor mij toch echt wel even vanaf. Ik heb regelrecht koers gezet op de parkeerplaats.

Badkleding
Gelukkig was ik niet alleen. Hoewel ik normaal gesproken altijd in mijn uppie ga winkelen voor badkleding, was ik deze keer toevallig met mijn man in de stad. De ziel heeft in die eerste winkel alleen maar rustig op een stoel gezeten en wijs geknikt of met zijn hoofd geschud als ik weer met een nieuw setje en een kwaaie kop tussen de gordijnen stond. Hij kent zijn pappenheimers en weet wanneer er geen enkele eer voor hem te behalen valt, wat hij ook zegt. In het Roermondse outlet centrum -lees: de kortste weg naar de auto- durfde hij het toch weer te proberen. „En die winkel dan? Daar hebben ze ook bikini’s met veel kleuren”, opperde hij moedig. Zuchtend stormde ik naar binnen. „Jij je zin”, dacht ik. Om vervolgens te ontdekken dat ik in een winkel stond die alleen maten voert voor dames zonder borsten en met bonenstaken van benen. De allergrootste maat bikinibroek zou ter hoogte van mijn knieën al tot het uiterste uitgerekt zijn, vrees ik.

Toch is het diezelfde avond nog goed gekomen met mij. Dit verhaalt krijgt heus nog een happy end. Want mijn moedige mannetje heeft me een paar stappen verderop toch nog een derde zaak in weten te loodsen. Ook hier heb ik zelf wat modelletjes en maten uit de rekken moeten trekken. Maar eenmaal bij de paskamers ben ik (gelukkig) op vriendelijke helpsters gestuit. Van die vrolijke dames die duidelijk blij zijn om weer eens een klant te hebben die ze in het plat Remunjs kunnen aanspreken. Ze leggen me lachend uit dat er in mijn pashok een belletje hangt. Als ik hulp of advies nodig heb, kan ik erop drukken en dan komt er iemand bij mij deurtje staan. Nee, niet zo’n stom gordijn dat altijd gaat waaien als je naakt bent, maar een echte, solide deur waar niemand doorheen kan kijken. Prima pashok.

Uitpuilen
De eerste bikini vind ik hier meteen leuk. Maar sommige lichaamsdelen puilen er onaangenaam uit. Een druk op de bel dan maar. En ineens staat er dan inderdaad een lachende dame in het hok die genoeg heeft aan één keurende blik. „Ben zó terug”, klinkt het en even later sta ik met de juiste maat in mijn hand. Terwijl ik het dingetje aantrek, beklim ik in gedachten langzaam maar zeker weer de trap van Rocky. Dan is er twijfel. Is dit niet ook nog te krap? Puilen mijn bovenbenen niet te zeer uit zo? Nog eens bellen dan maar. Weer een vriendelijk gezicht. „Is goed zo. Nee, geen maat groter. Als je dan in zee gaat zwemmen, raak je het broekje kwijt. De broek van een bikini moet een beetje strakker zitten. Deze maat is echt groot genoeg. Staat je goed. Nee, ook het bovenstukje mag niet groter. Nee, ze puilen niet uit. Dit hoort zo te zitten. Is mooi. Echt.”

Manlief zegt hetzelfde. Ook als ik zeg dat ie eerlijk moet zijn. Hij haalt zelfs zijn blije, tevreden blik voor me uit de kast. Violen. Halleluja. Bedankt, dames. Als ik weer een bikini nodig heb, omdat deze nieuwe na een halfjaar verder lijnen te groot is (een mens kan altijd blijven hopen) weet ik jullie te vinden.

Mail Angela met al je tips, opmerkingen en vragen.