De Vareling

Juweeltjes van de kostbare herinnering

Print
Juweeltjes van de kostbare herinnering
Beegden / Heel / Stevensweert / Ohé en Laak / Panheel / Thorn / Wessem / Maasbracht / Linne -

Het schippersmeisje werd zestien jaar. Dat blijft toch een bijzondere leeftijd. Ze woonde inmiddels met mama en haar zusje aan de wal, blij dat ze niet meer naar het pensionaat hoefde. Papa voer wel nog en dat bleef helaas een flink gemis. Ze was dan ook heel blij dat de schipper met haar verjaardag thuis zou zijn.

Het was nog in de tijd dat kinderen niet overladen werden met spullen. Dat je je als kind weken lang kon verheugen op die grote verrassing. Papa had voor deze speciale dag een passend cadeautje voor haar meegenomen: een gouden armband met een kettinkje als extra sluiting. Ze was er heel erg blij mee. Helaas begon de mooie gouden kleur, na jaren dragen, wat te vervagen.

Hoe meer ze de armband poetste, hoe meer het licht gekleurde metaal onder het goud tevoorschijn kwam. De echte gouden armband bleek van doublé te zijn. Niet zo kostbaar dus als aanvankelijk gedacht. Toen ook nog het kettinkje afbrak, werd de armband netjes opgeborgen in haar juwelenkistje, naast het horloge dat ze met haar Eerste Communie van een tante gekregen had. Een uurwerkje dat nog ouderwets opgedraaid moest worden en voor die tijd niet goedkoop moest zijn geweest.

Vele jaren later liggen de twee sieraden nog steeds in haar rode kistje. Weet ze ook nog altijd, wanneer en van wie ze deze pronkstukjes gekregen heeft. Van haar vader die er al vele jaren niet meer is. En van de lieve tante, die een soort oma voor haar was. Mooier zijn de sieraden in de loop der jaren er niet op geworden, maar kostbaarder des te meer.